Það var líka frí í leikskólanum í gær og þá fór ég í skólann hennar mömmu. Hún og Michelle voru með tölvurnar sínar í skrítnu stóru herbergi þar sem að ég gat leikið mér með bolta. Svo teiknaði ég, bjó til pakka og púslaði svolítið. Ég var rosalega duglegur.

Í skólanum hennar mömmu var líka mikið af fólki sem kom og talaði við mig, þó að ég þekkti það ekki neitt. Það fannst mér pínu óþægilegt. Svo í eitt skiptið kom maður til að vinna í sama herbergi og mamma og Michelle. Hann vildi mikið tala við mig en ég vildi sko ekki tala við hann svo að ég hunsaði hann algerlega. Mamma sagði að hann héti Lau og væri einn af kennurunum hennar en mér var sama, ég vildi ekki tala við hann. Ég gaf honum samt nokkra pakka, svo að hann væri ekki útundan.

Svo kom Kirsten líka aðeins til okkar, Kirsten er líka vinkona hennar mömmu og hún gaf mér sleikjó. Mamma sagði mér að segja takk og ég kom öllum á óvart og sagði “thank you”. Michelle var búin að segja það nokkrum sinnum við mig, hún kann nefnilega alls enga íslensku og ekki mikla dönsku.

Bólurnar mínar eru nánast allar farnar, það eru bara þessar allra stærstu sem eru ennþá. Mamma er eiginlega mjög undrandi á því hvað bólurnar fara hratt, hún man nefnilega eftir þegar hún var að vinna á leikskólanum á Íslandi hvað það voru mörg börn með bólur lengi lengi eftir hlaupabóluna. Það sést ekki á mér, nema fólk sé að leita að bólunum, að ég hafi verið með hlaupabólu.

Jæja bless í bili
Hrafnkell tannálfur