Og hvað svo?

Hvað gerir maður þegar plan A gengur ekki upp og svo virðist plan B ekki heldur ætla að ganga upp og plan C er eiginlega bara „þetta reddast“?

Ég er semsagt komin heim, eftir gott frí heima á Íslandi, og þar beið bréfið mikla meðal óendanlega mikils ruslpósts. Ég var með óþægilega tilfinningu gagnvart þessu bréfi, reyndi að afsaka það með því að ég er svartsýnismanneskja almennt séð, sem var svo staðfest þegar ég opnaði það. Því miður komst ég ekki að í skólanum en er þó að biðlista, ef ské kynni að einhverjir detti út. Þannig að það er ekki öll von úti en samt eiginlega.

Kallinn sagði, í viðtalinu sem ég fór í, að skólinn væri með þjóðerniskvóta og tæki bara inn 3-4 af hverju þjóðerni og ég býst við að það hafi ýtt mér út því að ég veit um einstaklinga sem komust inn þrátt fyrir að hafa td verri einkunnir en ég úr KTS en þeir einstaklingar eru danir. Þannig að núna þarf ég að skrifa honum email og spyrjast fyrir um þennan biðlista, hvernig ég standi og hvort að það sé raunhæfur möguleiki að ég komist samt inn – og benda honum á að þetta er eitthvað sem ég virkilega vil (þó að ég hafi ekki verið svo sannfærð um það í vor þá er ég sannfærð núna).

Þar fyrir utan sé ég ekki annað í stöðunni en að byrja á því að sækja um allar þær vinnur sem ég finn, sem actually koma menntun minni eitthvað við. Einnig þyrfti ég líka að fara fljótlega í það að sækja um vinnur við að skeina rassa eða eitthvað álíka spennandi, hugsa samt að ég myndi frekar vilja fara bara í einhver þrif eða eitthvað. Hvað sem hverju líður þá höfum við ekki efni á því að hafa mig tekjulausa.

Búhú! Ég er hundfúl, var eiginlega búin að treysta alveg á að komast inn, þrátt fyrir þetta gut-instinct um að ég kæmist ekki inn. Þar fyrir utan er heillangt þangað til að Doddi kemur heim og satt best að segja þá finnst mér ég óttalega ein í heiminum eitthvað . EN það þýðir ekkert annað en að hrista af sér slenið, ganga frá hérna og vona það besta.

Prófið mitt

Klukkan er orðið mikið og ég ætti að fara að sofa og ef ég ætlaði ekki að fara að sofa þá ætti ég að vaska upp og ganga aðeins frá í eldhúsinu og ef ég ætlaði ekki að gera það þá ætti ég að skjótast í sturtu og ef ekki það þá amk fara á klósettið… En samt sit ég hérna ennþá, ég er búin að vera að horfa á Gray’s Anatomy og velta fyrir mér smá flash vandamálið (fyrir heimasíðuna mína – ekki skólann) í allt kvöld. Ég er líka búin að vera að rembast við að finna uppá einhverju sem mig langaði til að borða, eitthvað til að halda uppá tólfuna mína – en það hefur gengið illa. Mig langaði líka ekkert í rauðvín eða eitthvað annað, ekki í nammi eða ís (fékk mér þó smá af hvoru, svona útaf því að ég var að halda uppá góða einkunn).

Ég held að ég hafi aldrei upplifað jafn mikla gleði og jafn mikinn létti yfir einni einkunn – og ég hef alveg fengið nokkrar tíur á ferlinum. Einsog flestir vita þá var seinasta próf, sem ég fór í í KTS, alger hörmung, mér leið illa inni í prófinu, var óánægð með hvernig það fór fram og óánægð með einkunnina sem ég fékk. Ég var ekkert svo stressuð yfir því prófi og það endaði hræðilega. Í morgun, áður en við fórum í prófið, þá æfðum við okkur og ég gat ekki talað – ég bara gat ekki komið frá mér gáfulegu orði. Það hjálpaði ekki til, einsog ég hef áður sagt, að hæsta einkunn sem ég vissi um í bekknum mínum þá var 7 og það voru alveg mjög hæfir einstaklingar búnir að fara inn.  Einstaklingar sem höfðu áður fengið tíur og tólfur.

Svo fórum við inn, prófið var skipt þannig að fyrst var hópurinn með kynningu saman, svo komum við inn fyrir prófdómarana – eitt í einu – og vorum spurð í þaula um hin ýmsu atriði sem tengdust verkefninu og kynningunni. Ég var nr 4 í röðinni og þegar kom að mér þá vissi ég ekkert hvað ég ætlaði að segja, ég vissi svosem hvaða atriði ég ætti að minnast á, en hvernig ég ætlaði að segja frá því var ennþá ráðgáta. Svo að ég bara byrjaði að tala og á einhvern undarlegan hátt þá bara talaði ég og talaði þangað til að ég áttaði mig á því að það var einn sem átti líka eftir að fá að tala og ég vissi ekkert hvernig tímanum leið. En ég sagði mikið af gáfulegum hlutum, mikið af hlutum sem við höfðum ekki einu sinni pælt í fyrr en ég ældi þeim þarna út úr mér (sem er kannski ekki gáfulegasta leiðin að þróa verkefni) og ég var gáttuð á sjálfri mér. Eftir á, þegar við vorum að tala saman hópurinn, þá sagði Michelle að það hefði verið sérstakt að fylgjast með mér tala, því að ég hefði bara talað og talað og sagt einn gáfulegan hlut á eftir öðrum og það hefði bara allt meikað sens. Ég er ekki að grínast ég held að ég hafi verið andsetin, ekki að ég viti ekkert um málið heldur þá á ég ekki alltaf mjög auðvelt með að halda þessar kynningar og það var svo margt sem ég sagði sem ég hafði ekki pælt í áður.

En já svo í einstaklingshlutanum þá gékk mér ágætlega. Kirsten var sú eina í hópnum sem að var óánægð með hvernig hennar próf gékk, hún var líka alveg rosalega stressuð – svo stressuð að ég vissi ekkert hvernig ég átti að haga mér í kringum hana. Við hin gerðum ráð fyrir sjöum og vonuðum að ná upp í tíur, hún gerði ráð fyrir 2 – en það var samt eiginlega útilokað, amk að mínu mati.

En já við fengum tólfur og tíu og við vorum mjög mjög ánægð – enda ekki annað hægt. Þegar við fengum svo útskýringu á einkunnunum þá sagði kennarinn okkar (semsagt innherja prófdómarinn) að það hefði verið “inspiration” að lesa skýrsluna okkar og fylgjast með kynningunni. Hann sagði að það hefði verið eitt smávægilegt atriði sem hann hefði saknað í skýrsluna – en það atriði hefði ekki verið skilyrði í verkefninu en hann hefði engu að síður viljað sjá að við vissum um hvað það snérist – en þar sem að við komum með það atriði í kynningunni sjálfri þá hefðum við komið í veg fyrir að fá mínus fyrir það.

Svo á eftir okkur þá fékk gamli hópurinn minn líka tólfur (hópurinn sem ég var með á seinustu önn) og það var gott að vita það líka – þau eru öll dugleg að vinna og mjög klár.

En já núna þegar ég er búin að monnta mig í nánari smáatriðum þá get ég kannski hætt í tölvunni – farið að pissa – farið svo uppí rúm (það má ganga frá, sturtast osfr á morgun, næsta próf er ekki fyrr en eftir viku)