Sundstrákur

Við fórum saman í sund, ég, mamma og pabbi. Við fórum bara í sundlaugina sem er hérna rétt hjá okkur. Við höfum reyndar aldrei farið þangað áður og það er reyndar orðið líka mjög langt síðan við fórum í sund seinast. Ég var samt ekkert búin að gleyma, en var ólíkt þægari en seinast – núna var þetta nefnilega allt svo spennandi. Mér fannst gaman að klæða mig úr fötunum í stelpuklefanum, það var síðan líka gaman að vera í sturtunni. Svo þurftum við mamma að labba laaangan gang og niður stiga og svo annan langan gang til að komast í laugina. Sundlaugin var, einsog danskar laugar eru almennt, frekar köld en það var í lagi því að ég buslaði aðeins. Fyrst fannst mömmu og pabba ég vera búinn að gleyma miklu, ég kvartaði yfir því að það væri vatn í augunum á mér og kunni varla að kafa lengur. Mamma sagði að það væri útaf því að ég væri svo gamall og það væri svo langt síðan við fórum seinast. En ég sannaði það enn og aftur að ég er ótrúlegur vatnsköttur. Ég var fljótur að sleppa takinu á mömmu og pabba og vildi helst bara kafa á milli þeirra – kútalaus, aftur og aftur. Svo fékk ég kútana mína og þá var ég ekki hræddur við neitt. Það var samt gott að hafa mömmu og pabba til að halda í þegar maður þurfti að anda aðeins, en svo var ég bara farinn. Ég nota bara fæturnar mínar til að busla og þá kemst ég hratt áfram. Ég þori líka alveg að hoppa ofan í vatnið og mamma og pabbi þurftu stundum að stoppa mig og segja mér að anda aðeins rólega í smá stund.

Þarna voru nokkrir stærri krakkar sem voru miklu óöruggari en ég, mamma sá til dæmis einn strák sem virtist vera 5-6 ára horfa á mig með aðdáunaraugum á bak við kútana, flotholtin og traustatakið sem hann hafði á mömmu sinni. En þetta er samt ekkert nýtt, ég hef alltaf vakið athygli þegar við förum í sund – sérstaklega hérna í dk – vegna þess hversu óhræddur og duglegur. Samt er ég líka góður að því leyti að ég er ekki mikið fyrir það að hlaupa í burtu, sem mömmu finnst mjög gott mál því annars væri ég stórhættulegur.

Það verður gaman að koma heim til Íslands og fara í sund þar, þar er líka miklu heitara (og bragðbetra) vatn og svoleiðis.

Kveðja frá Köben
Hrafnkell Myrkvi

oh shit

Ég fattaði það í morgun að ég þarf að undirbúa og græja allar mögulegar skólaumsóknir fyrir helgi. Þar sem þær eiga að vera komnar í viðeigandi hús, með viðeigandi við hengjum, á sunnudag þá er einsgott að hafa þetta tilbúið í póst á miðvikudag – ekki nema að ég stefni að því að keyra þetta sjálf út á föstudag því að ég treysti póstinum hérna ekki fyrir fimm aura til að skila þessu án þess að hafa nógan tíma.

Vandamálið er að ég er eiginlega ekki búin að ákveða hvað ég vil gera. Mig langar, td, mjög mikið til að fara í Grafíska hönnun en það þýðir samt 3,5 ár í viðbót og ég er ekki viss um að ég nenni því fyrir batchelorgráðu sem er ekki svo mikils virði á Íslandi (það er sko alveg nóg af grafískum hönnuðum á Íslandi og þar fyrir utan er þetta lúxusvara og ef kreppan er jafn hræðileg og hún er þá gæti það sko vel komið niður á starfi grafískra hönnuða). Svo eru 2 top-up gráður í boði, það þýðir að með því að vera 1,5 ár í viðbót gæti ég náð mér í Batchelor en þó í fögum sem ég hef ekki alveg jafn mikinn áhuga á og Grafísku hönnunninni – en reyndar þá eru þær batchelorgráður (amk önnur þeirra) miklu betur nýtanleg á Íslandi og báðar bjóða upp á víðari starfsgrundvöll en grafíska hönnunin.

En hvað sem verður þá ætla ég að sækja um þetta allt, ég hef þá alltaf möguleikann að hafna náminu ef  ég kemst inn. Ég vil nefnilega frekar sækja um þetta allt og hafa möguleikann á því að segja bara nei, en að sækja ekki um þetta og a) vita ekki hvort ég hefði komist inn yfirleitt og b) sjá kannski eftir möguleikanum.

Núna vona ég bara að skjölin komi bráðum frá Rögnu (staðfestingar á námi mínu í VMA).

Bólustrákur

Hæhæ

Ég er bólustrákur, ég er nefnilega með hlaupabóluna. Hún byrjaði sem ein auka brjóstabóla (aukageirvarta) en núna er ég sko með bólur út um allt. Ég er með bólur í rassinum, á pungnum, inní báðum eyrunum (og á bak við þau), undir ilinni, á puttunum, í hársverðinum osfr. Ég er með bólur alls staðar. Allra mestu bólurnar eru þó á rassinum (ath ekki í rassinum heldur á rassinum). Þar er ég bara einsog hraun, minnst er af bólum á bakinu og á fótunum. Bólurnar pirra mig ekki mikið, mér finnst þær samt kitla mig svolítið svo að mamma keypti krem í apótekinu til að setja á bólurnar. Þetta er ekki svona bleikt krem einsog mamma þekkir frá Íslandi heldur er þetta hvítt í spreybrúsa. Ég er þessvegna hvítflekkóttur og þarf að vera berrassaður heillengi á meðan kremið þornar alveg. Svo sá mamma að það er nánast ómögulegt að þvo þetta krem úr hárinu á mér bara með vatni svo að hún þarf að kaupa sjampó fyrir mig.

Ég veit að ég er veikur en mér líður ekkert illa, ég er ekki með neinn hita, ég er glaður og hress. Mér leiðist svolítið mikið, pabbi er líka veikur (með flensu) og mamma þarf að læra mikið, það væri gaman að komast bara í leikskólann og hitta krakkana. Eða amk að fara út og leika mér, mamma ætlar nú að fara með mig eitthvað út á morgun þó að ég sé örugglega bráðsmitandi ennþá.

Ég er búin að horfa mikið á teiknimyndir, of mikið segir mamma, svo keypti mamma kennaratyggjó svo að ég er búinn að vera að teikna og klippa myndir til að skreyta veggina okkar, mamma bjó til leir handa mér og ég leiraði aðeins. Ég var aðalega að leira litla bolta handa barninu hennar Valdísar, ég er líka búinn að vera duglegur að fara í bað. Mér líður vel í baðinu en mig klæjar mest þegar ég kem uppúr því.

Mamma segir að það séu bara 5 vikur (ekki 6 einsog hún hélt) þangað til að við förum til Íslands. Við ætlum að fara í flugvélina og fljúga lengi, lengi og svo komum við til Íslands. Það verður sko rosalega gaman, ég ætla að fara aftur og sjá tröllið undir brúnni (sem ég sá í sumar þegar ég fór í Vaglaskóg með Bobbu ömmu og Steina afa (og mömmu reyndar)).

Jæja heyrumst seinna
Hrafnkell bólustrákur

Fyrir þá sem vilja vita

Kaupmannahöfn til Reykjavík
Flug 1 fimmtudagur, 2. apríl 2009
Brottför: 19:45 Kaupmannahöfn, Danmörk – Copenhagen Flugvöllur, Terminal 3
Komust. 20:55 Reykjavík, Ísland – Keflavik International
Flugfélag: Icelandair FI213 Flugvél: 75W
Fargjald : Economy Class/Lægsta fargjald
Farangur: 20 kíló á farþega
Reykjavík til Kaupmannahöfn
Flug 1 sunnudagur, 19. apríl 2009
Brottför: 13:15 Reykjavík, Ísland – Keflavik International
Komust. 18:15 Kaupmannahöfn, Danmörk – Copenhagen Flugvöllur, Terminal 3
Flugfélag: Icelandair FI212 Flugvél: 75W
Fargjald : Economy Class/Lægsta fargjald
Farangur: 20 kíló á farþega

Hrafnkell segir frá

Halló öll!

Mamma hefur ákveðið að hætta með barnalandssíðuna mína og ætlar í staðinn að hafa fréttir af mér hérna. Hún mun, hægt og rólega setja allar myndirnar af mér í albúmið mitt í gallerýinu svo að þær verða ennþá aðgengilegar – þar er líka hægt að skrifa komment. Ef ykkur vantar lykilorðið sendið mömmu minni bara email á eddaros@eddaros.com og spyrjið um það.

Það er margt búið að gerast, enda skrifaði mamma seinast í desember – sem er alveg á seinasta ári. Við komum heim, eftir langt ferðalag, í byrjun janúar. Það var bara alveg ágætt, eftir öll lætin um jólin, að komast í smá ró og næði hérna heima. Pabbi fór fljótlega aftur, hann þurfti að fara í vinnuna sína, langt upp í fjöllunum. Mér fannst nú eiginlega svolítið súrt að Þórný frænka mín fengi að hafa pabba minn hjá sér, einsog hún geti ekki bara notað sinn eiginn pabba.

Ég talaði oft við pabba í tölvunni hennar mömmu, þó það væri nú ekki alltaf eitthvað gáfulegt sem við töluðum um þá fífluðumst við svolítið saman.

Í janúar þá var ég ofsalega listarlítill, einsog seinni partinn í desember, mamma var eiginlega farin að hafa smá áhyggjur af þessu. En ég er farinn að borða aðeins meira núna, mamma ætlar svo að fara að vera duglegri að gefa mér fjölbreyttara nesti fyrst ég er farinn að vera duglegri að borða. Nefnilega þá var ég farinn að borða svo lítið að mamma var farin að gefa mér bara að borða það sem hún vissi að ég myndi borða. Ég er nefnilega svo grannur að það er ekkert gott fyrir mig að vera í einhverju aðhaldi.

Ég er líka búinn að vera óttarlegur lasarus. Ég var veikur í desember, í janúar var ég óttalega leiður og pirraður (og mamma hélt að það væri mest megnis vegna pabbaskorts) en svo í byrjun febrúar þá fékk ég heiftarlega eyrnabólgu. Daginn sem pabbi ætlaði að koma heim fór ég að kvarta undan verk í eyranu mínu. Það var svo vont að ég fór að gráta, mamma reyndi að laga það einsog hún gat og svo fór ég til læknis strax daginn eftir. Læknirinn sagði að ég væri með bakteríueyrnabólgu (bakteríu vegna þess að þetta var bara í einu eyra sagði hann) og ég fékk lyf. Mér fannst þetta lyf ekki sérstakt til að byrja með en í lokin fannst mér það svo gott að mér fannst hálf fúlt að klára það, vildi bara fá meira lyf. Svo í þessari viku þá fékk ég háan hita á þriðjudaginn og var samt orðinn fínn daginn eftir. Konurnar í leikskólanum segja samt að ég sé eitthvað slappur, svo að mamma sótti mig snemma í gær EN ég var samt bara hress og fínn þegar hún sótti mig svo að hún veit ekki alveg hvað þær voru að tala um.

Í dag er svo Fastelavn – það er reyndar ekki fyrr en á sunnudaginn en  við höldum uppá það í dag í leikskólanum. Þá fara allir í búningum í leikskólann og við sláum köttinn úr tunnunni, fáum fastalavnsboller  og fleira gott. Mamma heldur að þetta sé eiginlega bara bolludagur-sprengidagur-öskudagur í einni blöndu. Ég er galdrakall, með sítt hár, hatt og töfrasprota.

Ég tala mikið um Ísland, ég vil helst bara fara til Íslands sem fyrst. Kannski þarf ég bara að fá smá frí frá leikskólanum, veikindum ofl án þess þó að lenda í öllum skarkalanum og látunum sem voru í Noregi. Heima hjá ömmum mínum og öfum á Íslandi er svo rólegt, þar fæ ég líka alla athyglina einn (sem mér finnst ekkert hræðilegt sko). Í Hrísateignum er ég líka aðeins frjálsari en annars staðar. Þar er svo auðvelt að fara út í garð að leika sér þegar maður vill, þar er líka hægt að hjálpa afa að gera ýmislegt sem þarf að gera. Mig langar líka til að sjá litla barnið hennar Valdísar, sko litla strákinn sem hún er með í bambanum (svo til að koma í veg fyrir misskilning þá vitum við ekkert hvort þetta er strákur eða stelpa, nema að Hrafnkell VEIT að þetta er STRÁKUR ekki stelpa ). Mamma segir samt að það sé ekki hægt að gefa honum nammi fyrr en í fyrsta lagi eftir að hann kemur út úr mallakútnum hennar. Helst vildi ég bara að mamma fengi litla barn í mallakútinn sinn, en hún vill það ekki. Segir alltaf bara kannski seinna eða fer bara að tala um það hvað ég þarf að vera duglegur þegar ég hitti litla barnið hennar Valdísar. Það er sko margt sem ég vil gera þegar ég hitti hann, ég ætla að halda á honum, leika við hann, skipta um kúkableyjur (aha!) og hugga hann, finna mömmu hans fyrir hann og bara gera allt til að hann hafi það sem best. Ég verð nefnilega svo risalega stærri en hann. Mamma segir samt alltaf að þegar ég hitti litla barnið hennar Valdísar þá verði ég að passa mig rosalega vel og umfram allt að hlýða Valdísi.

En kveðjur í bili
Hrafnkell Myrkvi

Hugrenningar (hugsanlega ónetvænar samt)

Nú er Ísland farið til fjandans, það er löngu farið til fjandans en einhvernvegin þá eru ný og ný helvíti alltaf að koma í ljós. Ráðmennirnir eru ekki að standa sig, almúgurinn er að missa sig og fólk og fyrirtæki fara á hausinn til hægri og vinstri.

Undanfarna mánuði þá hefur verið mikil veikindahrina í gangi meðal ráðamanna, þeir fá krabbamein, hjartaáföll, ýmsar sýkingar ofl. Það fær mann (amk mig) til að velta því fyrir mér hvort að karma hafi einhver áhrif á? Er það bara tilviljun að þegar allt fer niður þá verða ráðamennirnir veikir í stríðum straumum?

Ekki það að ég sé að efast um að allt þetta fólk sé veikt, ég óska þeim fulls bata. Mér finnst súrt að það virðist vera eina leiðin til að losna við rotin epli sé bókstaflega að skera þau upp og sýna fram á að þau sé í alvörunni rotin. Það versta er eiginlega að Maðurinn sem hefði átt að segja upp fyrstur allra situr enn svo fast að maður efast um að hin versta plága gæti fengið honum hnikað. Ég hugsa að ef maðurinn dræpist þá væri samt erfitt að losna við hann úr stöðunni.

Anyway ég óska öllum veikum ráðamönnum þjóðarinnar fullum bata. Ég vona líka að það fari einhverntíman að koma einhverjar jákvæðar fréttir frá Íslandi – þetta er farið að verða svoldið leiðingjarnt.

The Folklore of Discworld

Jæja þá er ég búin að hespa af bók nr 2 í jólabókaflóðinu. Þessi bók er æðisleg í alla staði (nema einn og ég minnist á það á eftir), hún fékk mig til að velta því verulega fyrir mér, af hverju í andskotanum ég fór ekki í þjóðsagnafræði – en svo mundi ég að það væri örugglega eitthvað náskilt sagnfræði og ég var búin að skoða þá skor í HÍ og mikið rosalega virkaði það sem leiðinleg braut.

En já ég elska Discworld og ég elska þjóðsögur, það kom mér á óvart hversu mikið af þessu ég vissi þegar – en ég hef svosem verið kölluð brunnur ónauðsynlegrar vitneskju Eftir lesturinn þá væri ég alveg til í að lesa meira eftir Jacqueline Simpson, hún virðist alveg vita sínu viti.

En já það sem böggaði mig voru tilvitnanir í Íslenska þjóðtrú. Í hvert skipti (og þau voru nokkur) sem að ég las orðið Iceland þá tók ég betur eftir, þjóðarstoltið alveg að drepa mig, en shit í nánast hvert einasta skipti þá var farið rangt með “staðreyndir”. Þetta er reyndar svo slæmt að ég hef verið að velta því fyrir mér hvort að ég ætti að senda kallinum email (hehe og vonast til að það kæmist í alvörunni til hans) og benda honum á hitt og þetta í sambandið við jólasveinana, grýlu ofl. Reyndar þegar maður skoðar bókallistann aftast þá sér maður að það er ekki vitnað í neinar íslenskar heimildir.

En samt æðisleg bók að flestu leyti.

ps. Ég lofaði Valdísi að setja myndir af Hrafnkel inná barnalandssíðuna hans en þar sem að barnaland virðist vera að klúðra færslu á gagnagrunninum (frá dk til ísl) þá bara veit ég ekki hvenær ég get sett inn myndir. Ef það verður ekki fyrir þriðjudag þá verður það ekki fyrr en í fyrsta lagi á fimmtudag því að þriðjudag og miðvikudag verð ég að einbeita mér að læra fyrir hitt prófið mitt.

Smá annáll

Það er varla að ég muni hvað gerðist á árinu 2008 :-/

Við vorum heima á Íslandi um seinustu áramót, komum svo heim til Köben til þess að fara í próf. Mér gékk mjög vel í prófinu mínu, en það var engin einkunn gefin í það skiptið.  Svo eftir prófin keyrðum við uppeftir til Balestrand, Noregi, til að heimsækja Ödda og Birnu. Það gékk ekki betur en svo að við þurftum að gista 2 nætur hjá Helgu Maríu og Sverri í Geilo (sem er mjög kósí skíðabær) vegna leti Noregsmanna við mokstur (já eða amk þá voru öll fjöll stengt og ekkert hægt að komast). Þar af leiðandi tók ferðalagið alltof langan tíma og heimsóknin fékk of stuttan tíma, maður var varla kominn þegar kominn var tími til að fara til baka. Hrafnkell sannaði þá, enn og aftur, að hann er draumabarn þegar kemur að ferðalögum, rólegur og nægjusamur.

Þegar heim var komið þá tók bara við skólinn aftur. Við vorum öll heilsuhraust (ólíkt haustönninni þar á undan) en engu að síður var rútínan okkar ekki alveg nógu góð vegna alls konar fría og vesena. Það liðu margar vikur án þess að Hrafnkell væri heila viku í Vuggestuen.Við fjölguðum í fjölskyldunni og komum upp ferskvatnsfiskabúri.

Við höfum fengið margar heimsóknir á þessu ári, flestar þó rétt fyrir verkefnaskil hjá Dodda svo að fólk hefur meira verið að heimsækja mig og Hrafnkel. Mamma, pabbi og Ragna komu um páskana, fengu að upplifa Kaupmannahafnískan vetur og kulda. Í lok apríl komu svo tengdó að heimsækja okkur, svo kom Hrafnhildur í miðjum maí og upplifði geggjað sumarveður. Næst var Valdís á ferðinni, seinni partinn í júní, kom með þrumum og eldingum. Hulda og Lára (Öddadóttir) komu í heimsókn fyrri partinn í júlí, kíktu í Tívolí og fleira. Mánaðamótin september-október komu Hjödda og Bjössi aftur í heimsókn en í þetta skiptið komu þau líka með Margréti og Hrein með sér, en það eru amma og afi Dodda.

Við ætluðum að vera hérna í sumar og reyna að finna okkur vinnu en það gékk ekki mjög vel, enda erum við illa talandi útlendingar með stutt sumarfrí. Það fór svo þannig að Doddi rauk uppeftir til Ödda til að vinna sem smiður. Ég og Hrafnkell skældum okkur til Íslands, þar sem við vorum uppá náð og miskunn mömmu og pabba. Hrafnkell naut þess að umgangast ættmenni sín, bætti íslenskuna sína mikið og hafði það almennt mjög gott á meðan ég naut þess að geta (amk stundum) sofið aðeins meira frameftir en venjulega, ég naut þess líka að komast aðeins barnlaus og kalllaus til eyja með vinum mínum (það hefði samt verið alltílagi að vera með Dodda með sér) en annars gerði ég ekkert. Hrafnkell sannaði enn og aftur að hann er draumaferðafélagi, var rólegur þegar mamman fékk smá panikk yfir flugmiðanum á leiðinni til Íslands, var rólegur í flugvélinni þrátt fyrir mikið og langt ferðalag. Á ferðalögum er Hrafnkell nefnilega bæði rólegur og skemmtilegur (oftast amk) og það er allt sem maður getur beðið um hjá 2-3 ára gömlu barni.

Það var aftur brotist inní bílinn okkar, núna var meira skemmt heldur en stolið – en þetta er svosem hluti af því að búa í mjög rólegu hverfi í stórborg. Því miður var það ekki það eina sem var stolið, Doddi varð fyrir nokkrum vasaþjófum (einstaklega óheppinn á djamminu) og svo var hjólinu hans stolið. Einnig tókst Dodda að tína (eða láta stela af sér) peningaveskinu, sem betur fer var ekki mikill peningur í því en verra var að glata greiðslukortum ofl svoleiðis.

Ég fór til Berlínar í Október, með bekknum mínum. Það var mjög gaman, góð tilbreyting frá hinu daglega lífi. Já og Doddi fékk sér mús (sem er skaðræðiskvikindi). Já og Hrafnkell fluttist úr Vuggestue yfir í Börnehave í sumar, enda orðinn stór strákur.

Svo fórum við til Noregs til að halda jólin, þar sem að Hrafnkell sannaði það enn og aftur að hann er frábær á ferðalagi (haha ég get ekki sagt þetta of oft ).

Árið 2009 er óskipulagt að miklu leiti. Ég útskrifast í vor og þarf því að fara að ákveða hvað ég vil gera, mig langar til að læra meira – sérhæfa mig meira þar sem að þetta nám finnst mér vera of víðtækt og ekki nógu nákvæmt. Ég hef verið að skoða hvort og hvaða möguleika maður hefur á fjarnámi, en því miður eru þeir ekki fjölbreyttir – amk ef maður ætlar að læra á Íslandi. Ég vil frekar halda áfram að læra núna, halda áfram að læra, heldur en að stoppa og fara að vinna og eiga kannski erfiðara með að halda áfram að læra seinna. Þar fyrir utan er mikill samdráttur í atvinnulífinu hérna í Kaupmannahöfn alveg einsog á Íslandi, kannski ekki miklar draumavinnur í boði fyrir útlending einsog mig – sérstaklega þegar maður er að reyna að troða sér inní geira sem tilheyrir algerlega lúxus og munaði. Þá er kannski betra að vera í skóla á meðan heimskreppan jafnar sig aðeins. Ég verð líka að viðurkenna að þessa dagana þá þjáist ég af heimþrá, í fyrsta skiptið síðan við fluttum út langar mig mikið til að pakka saman og flytja heim. En ég vil samt ekki flytja heim í ekkert, enga vinnu, enga peninga, ekkert heimili – ég vil vinna lottó fyrst