algerlega fanatísk

Einsog flest ykkar vita þá get ég verið svolítið fanatísk, ég er með sterkar skoðanir á mörgu og það getur verið erfitt að fá mig til að skipta um skoðun – enda er mín skoðun oftast rétt hahahaha. Þó reyni ég að hlusta á rök, þrátt fyrir að rök mótherja minna hljómi ansi oft í mínum eyrum einsog rök fyrir mínum skoðunum því að það sem að aðrir telja kosti get ég talið galla. Mér finnst fráleitt að allir eigi að hafa sömu skoðanir á málunum og ég þoli ekki þegar fólk heldur því fram að mín skoðun (já eða bara einhver skoðun) sé kjánaleg eða asnaleg, án þess að færa fram betri rök fyrir því en þetta, vegna þess eins að hún er ekki sú sama og þeirra eigin.

Undanfarnar vikur hef ég eytt meiri tíma úti í garði en í allan vetur, aðalega vegna þess að veðrið er búið að vera svo gott að ég get ekki afsakað það að fara ekki út með Hrafnkel. Ég bý á stóru kollegíi, með mörgum barnafjölskyldum og mjög mörgum íslendingum. Við erum með stóran garð sem skiptist í þrjá afmarkaða leikvelli, stóru grassvæði og grillsvæði. Þarna úti virðist fólk (aðalega íslendingarnir og færeyingarnir, ég veit alveg að það búa margir danir hérna líka en maður sér þá aldrei) hanga daginn út og inn og gera ekki neitt. Í fyrsta lagi þá skil ég ekki hvernig þvílíkur fjöldi af fólki – í námi, þetta er jú kollegí – getur leyft sér að hanga svona rosalega mikið úti og gert ekki neitt (mér til varnar þá hef ég oft með mér skissubók eða stílabók til að pæla og útfæra hugmyndir og plana námið þegar ég fer inn) og í öðru lagi þá skil ég ekki hvernig þetta sama fólk getur passað börnin sín svona rosalega illa.

Ég virðist vera fanatísk bómullarmamma miðað við margar foreldra hérna. Hrafnkell fer aldrei einn út, hann er þriggja ára og þó að hann væri fjögurra eða fimm þá fengi hann ekki að fara einn út. Hann fer aldrei úr augnsýn nema ef hann fer á eitthvert afmarkað svæði sem ég get fylgst með því hvort að hann fer útaf. Hann má ekki leika sér og vera fyrir fólkinu á gangstéttinni upp við hús (þar sem annað fólk þarf að labba með innkaupapoka, þreytt og pirruð börn, töskur ofl). Ef hann er pirraður og þreyttur þá förum við inn, ég neyði ekki aðra til að hlusta á vælið í honum því að það sé svo “gott og gaman” að vera úti.

Ég hef oft séð börn, yngri en Hrafnkel – alveg niður í örugglega ca 2 ára, rölta um, að því virðist, algerlega eftirlitslaus. Ég hef séð þau detta og meiða sig, fara að gráta og það er enginn nærri til að hugga þau – enginn nema einhverjir ókunnugir (oft útlendingar). Við erum að tala um að það er “hraðbraut” (ok gatan flokkast ekki sem hraðbraut hjá húsinu en aðeins lengra í burtu er sama gatan orðin hraðbraut, hún er stór og það er mikil og hröð umferð á henni) hinum megin við húsið. Við erum að tala um að ég hef séð dópista sprauta sig við götuna sem er við hinn endann á garðinum okkar. Mér finnst þetta óþolandi rangt, sérstaklega þegar foreldrarnir eru kannski úti – sitja við eitthvert borð í hinum enda garðsins, drekka kaffi og spjalla við vini sína. Það getur verið ógeðslega leiðinlegt að fara með krakka út að leika en, fjandinn hafi það, það er örugglega leiðinlegra ef að barnið manns verður fyrir bíl eða eitthvað álíka.

Annað er að þessi börn eru ótrúlega oft að leika sér á gangstéttinni upp við húsið – annað hvort er fólki alveg sama hvað börnin þeirra eru að gera (sem er það sem ég hallast að) eða þá að því er alveg sama um þau óþægindi sem skapast fyrir hini íbúana þegar eru kolklikkaðir krakkar að stoppa gangveginn (sem ég hallast líka að).

Og eitt enn sem ég þoli ekki er þegar maður fer út og maður heyrir ekki í sjálfum sér hugsa vegna þess að það eru svo mörg börn grenjandi. Þau eru þreytt, búin að vera heilan dag í leikskóla eða á vöggustofu, og jafnvel svöng og kannski búin að skíta á sig eða eitthvað. Ég skil ekki af hverju foreldrarnir druslast ekki til að fara með börnin sín inn þegar börnunum líður greinilega ekki vel. Barnið segist kannski vilja vera áfram úti en barnið er bara barn, við eigum að hafa vit fyrir þessum greyjum, það eiga að vera foreldrarnir sem ráða. Ég styð frekar það foreldri sem fer inn með þreytta, pirraða, barnið sitt og skellir því fyrir framan sjónvarpið að horfa á teiknimyndir heldur en foreldrið sem að þrjóskast til að vera með þreytta, pirraða, barnið sitt úti  því að það sé svo hollt og gott.

Og svo, fyrst ég er að nöldra til að byrja með, þá langar mig til að segja hvað það er ógeðslegt að sjá fólk úti með börnunum sínum (á ströndinni, í labbitúr, í dýragarðinum, úti á leikvelli) sem mökkreykir yfir þeim. Reykingar eru líka óbeinar þó að maður sé úti. (og reykingafólk (ekki að það sé svo mikið af þeim sem les þetta blogg) geriði það fyrir mig HENDIÐI STUBBUNUM Í RUSLIÐ!)

Á fésinu

Klaufinn (og byttan) ég datt á fésið í gær þegar ég var á leiðinni heim af barnum. Skildi ca 1/2 andlitið eftir á stéttinni og er frekar aum á eftir. Ég er þó algerlega á því að það var ekki algerlega áfenginu að kenna að ég datt, enda er ég klaufi með eindæmum og þetta var mikill klaufaskapur.

Afleiðingarnar af þessu falli eru sár og rispur, sem svíður í, bólgur og mör, smá hálsrígur og rosalega mikil sjálfsvorkunn. Ég er td með mar í hægri lófanum og á vinstra handarbakinu. Hrafnkell er glataður þegar kemur að því að vorkenna manni. Hann er meira fyrir það að potta í mann og spyrja svo hlæjandi hvort að þetta sé vont (ég veit, ég hef næstum því áhyggjur af þessu tilfinningaleysi hjá honum). Doddi er búinn að vera í skólanum í allan dag (einsog hann verður nánast þar til að hann fer til Noregs ) svo að ekki hef ég fengið mikla vorkunn þaðan. Það hjálpaði aðeins að hringja í pabba og væla smá í honum.

Hérna má svo sjá ósköpin

Jamm þetta er rosalega fallegt, ekki satt? Ég vil þó benda á að bólgan á hökunni hefur hjaðnað töluvert þegar þessi mynd var tekin.

En anyway BOOHOO!

Loksins eitthvað að frétta!

Jæja það er loksins eitthvað að frétta hérna í baunalandi. Það merkilegasta er kannski sumarplön okkar. Doddi fer til Noregs að vinna og við Hrafnkell förum til Íslands

Mamma nefnilega reyndi að hringja í mig í dag, ég heyrði ekki í símanum en sá bara missed call á símanum mínum. Þegar ég hringdi aftur svaraði Ragna en mamma var upptekin í gemsanum sínum. Ég ætlaði þá bara að hringja aftur seinna þegar ég heyrði mömmu kalla “er þetta Edda” fyrir aftan og svo var hún bara búin að skella á vesalings manneskjuna sem hún var að tala við og komin í símann að tala við mig. Hún spurði hvar ég væri og þegar ég sagðist vera að labba heim, með Hrafnkel, úr leikskólanum þá sagðist hún ætla bara að hringja þegar við værum komin heim. Auðvitað bjóst ég við hinu versta. Svona áríðandi samtal, sem að þó varð að bíða þangað til að ég væri heima hlaut eiginlega að þýða eitthvað svakalegt. En þá var hún bara að hringja og segja mér að þau pabbi ætluðu að bjóða okkur pjakk til þeirra, það væri hvort eð er örugglega ódýrara fyrir þau en að koma hingað þó það væri í stuttan tíma. 

EN já amk þá erum við pjakkur að koma til Íslands, fljúgum til Akureyrar eftir akkurat mánuð! 

Við Hrafnkell vorum að ræða hverja við ætluðum að hitta, ég nefndi ömmurnar og afana, Valdís, Rögnu og Hartmann (sem hann kom nú ekki alveg fyrir sig, en hann vildi sko alveg hitta litla barnið haha, hann á eftir að læra þetta) og svo sagði ég að við myndum hitta einn enn sem héti M… og hann horfði á mig, hugsaði smá og sagði svo “Magna Stein! Oh…. Vúhú!” Það var sko toppurinn á öllu! En svo fór hann og fann mynd af Hrafnhildi og sagðist vilja hitta hana líka því að hann elskar hana

Annars þá er Hrafnkell loksins búinn að læra að hjóla, við foreldrarnir vorum farin að örvænta. Hann fékk hjólið í afmælisgjöf þegar hann varð þriggja ára. Síðan þá hefur hjólið beðið niðri, læst, hjá hinum barnahjólunum. Við höfum farið framhjá því á hverjum degi, oftast höfum við minnst á það hvað hann sé heppinn að eiga svona flott hjól. Við höfum 3-4 sinnum neytt barnið til að fara að prufa. Það hefur gengið mjög illa að fá hann til að fatta að hjóla með löppunum. Svo um daginn þá prufuðum við einu sinni enn, og viti menn barnið bara hjólaði af stað – alveg jafn hissa á þessu og foreldrarnir. Núna hjólar hann einsog atvinnumaður, hann er reyndar svo heppinn að hann getur ekki dottið (dettur semsagt nokkrum sinnum í hverri ferð, er ekki alveg að pæla í því að hjálpardekkin bjarga ekki öllu) – að hans sögn amk, getur oftast farið sjálfur af stað og svoleiðis. Það er gott að vita að það er hjól til í Hrísateignum sem er í réttri stærð svo að kallinn á eftir að geta hjólað aðeins í sumar. 

Annars þá hafa halakörturnar (sem við veiddum í kirkjugarðinum) breyst í froska, en þar sem við nennum ekki að eiga við froska þá ætlum við að fara og sleppa þeim á morgun – amk ef þeir drepast ekki úr hungri á meðan. 

Hvað varðar skólamál þá er ég búin að sækja um top-up bachelor nám í Knord (Köbenhavn Nord) í námi sem heitir Web Development, núna er bara að bíða og vona að ég heyri eitthvað skemmtilegt frá þeim. Ef ekki þá veit ég ekki hvað í andsk**anum ég geri af mér.

Alltaf yndislegt að búa í útlöndum

Um daginn var yndislegt veður, einsog flesta aðra daga hérna síðan við komum heim frá Íslandi. Hrafnkell hafði sjálfur orð á því, stuttu eftir að við komum heim aftur, að allt væri svo breytt núna væru trén vöknum og búin að búa sér til laufblöð og svo væru komin blóm í öllum litum. Hann var mjög glaður með þetta allt þrátt fyrir að vera alveg tilbúinn að fara aftur til Íslands – núna er hann farinn að plana að taka Amiru og mömmu hennar með sér til Íslands, því að þær hafa aldrei áður farið til Íslands, en það er allt önnur saga.

Um daginn var yndislegt veður, flestir íbúar Solbakken (amk flestir íslendingarnir) voru úti í garði með börnin sín. Foreldrarnir lágu í hálfgerðu hitamóki og börnin léku sér. Eftir 1-2 tíma af hita, sól og íslendingaslúðir nennti ég ekki að hanga þarna lengur í aðgerðarleysi svo að ég fékk son minn til að koma með mér á halakörtuveiðar. 

Við fórum í sokka og skó og lögðum svo af stað. Þegar við vorum komin að götunni sem liggur inn í kirkjugarðinn, að legsteinabúðinni, sáum við 2 unga menn við bíl, sem var lagt hinum megin við götuna. Þeir voru eitthvað undarlegir, frekar skuggalegir að mínu mati, svo að ég reyndi að sjá hvað þeir væru að gera (vitanlega reyndi ég samt að láta ekki bera mikið á þessari forvitni minni). Ég sá síðan greinilega hvernig þeir voru að græja sér sprautu… Ég fór þá að labba hraðar, mun hraðar, og nánast dró vesalings barnið inn í garðinn.

Inn í kirkjugarðinum fundum við einn poll sem iðaði af halakörtum svo að veiðarnar gengu frekar hratt fyrir sig. Svo héldum við heim með körturnar til að koma þeim fyrir í betri dollu. Á leiðinni heim sá ég svo hvar gaurarnir tveir voru búnir að koma sér fyrir á bekk, sem er í beint fyrir framan legsteinabúðina, og voru þar að græja sé vatnspípu. Ég veit svosem alveg að sumir reykja venjulegt tóbak í vatnspípum, ég veit líka að flestir reykja eitthvað annað í þeim. Ég var því fljót að ákveða að fara aðra leið (sem lá ekki framhjá þeim) til að komast heim. 

Ég á rosalega erfitt með að ímynda mér að ég yrði vitni af svona hátterni heima á klakanum. Amk ekki ca 50 metra frá leikvelli fullum af börnum og foreldrum. Amk ekki fyrir utan höfuðborgina… held ég.

Mikið að gera

Það er mikið að gera þessa dagana, aðalega þó í skólanum. Kúnninn virðist ekki skilja þegar við segjum honum að þrátt fyrir allt þá sé þetta skólaverkefni og að við höfum skiladag sem við verðum að virða ef við ætlum að fá að taka prófið og útskrifast, og það gerir málin eilítið flóknari en þau þyrftu að vera. Við erum reyndar búnar að ræða þetta innan hópsins og búnar að ákveða að núna þá ætlum við bara að gera hlutina eins vel og tíminn leyfir, eftir okkar höfði, og ef kúnninn vill ennþá nota síðuna og vill ennþá fá breytingar þegar við erum búnar að skila verkefninu til skólans þá getur kúnninn alveg beðið okkur um að gera breytingar og vinna að síðunni í sumar – gegn gjaldi auðvitað. Við erum reyndar 2 í hópnum sem erum svolítið að vonast til að svo verði (að kúnninn vilji borga okkur fyrir að vinna að síðunni í sumar) því að okkur vantar pening. Sú þriðja er alveg róleg því að hún fær SU (danska skólastyrkinn) í sumar (vegna þess að í DK þurfa nemendur að fá frí einsog aðrar vinnandi stéttir) og þar fyrir utan getur hún stokkið inní gamla starfið sitt á Jylland þar sem hún fær amk 17000dkr á hálfsmánaðar fresti – sem gerir um 25000dkr á mánuði sem  er meira en 500þús íslenskar! Svo að hún þarf ekkert að pæla of mikið í þessu.

Annað í fréttum er að allir fiskarnir okkar eru dauðir, það er bara einn snigill eftir og hann er frekar slappur. Hrafnkell fann nefnilega hnetu úti í garði, kom með hana inn, opnaði hana og laumaði svo sjálfri hnetunni ofan í fiskabúrið. Einhverju seinna tók ég þó eftir hnetunni en ég hélt að það gerði nú ekki svo mikið til, en morguninn voru allir fiskarnir dauðir eða deyjandi. Svo að núna þurfum við að ákveða hvað við gerum, hvor að við kaupum einhverja ódýra fiska eða hvort að við pökkum búrinu niður í bili. Hvort heldur sem er þá þarf örugglega að taka allt í gegn og þrífa, sjóða það sem hægt er að sjóða osfr til að drepa niður hvað sem það var sem að drap fiskana.

Við höfum ekkert heyrt frá Bispebjerg hospital um það hvenær við eigum að fara með Hrafnkel í tjekkið. Ég er farin að vera svoldið óróleg útaf þessu því að ég hef heyrt sögur af fólki sem hefur verið að bíða eftir sambærilegum bréfum (veit reyndar ekki hvort það var frá sama sjúkrahúsi) og fengu þau of seint. Td þá var einn vinur minn hérna að fara með kærustunni sinni í fóstureyðingu, þau voru búin að fara í öll viðtölin og fá grænt ljós á aðgerðina og voru send heim og sagt að þau myndu fá tilkynningu í póstinum um það hvenær aðgerðin yrði framkvæmd (já þetta eru danir, þurfa alltaf að vera með vesen). Þau fengu bréfið kl 1 og í því stóð að aðgerðin ætti að fara fram kl 11  sama morgun. Ég varð ekkert smá reið fyrir þeirra hönd, þó að málunum hefði verið reddað, því að þetta er ekki aðgerð sem má bíða, hver dagur skiptir máli -enda má gera ráð fyrir að kona sé komin amk 4-5 vikur áður en hún áttar sig á því að hún er ólétt, svo koma einhverjir dagar þar sem að hún veltir möguleikum fyrir sér, svo er viðtal og annað viðtal og það tekur þá einhverja daga í viðbót, svo er þá að bíða eftir þessu bréfi og það gerir einhverja daga í viðbót og það má ekki framkvæma þessa aðgerð eftir 12 vikurnar. Einnig hugsa ég að það sé erfiðara fyrir konu að fara í þessa aðgerð eftir því sem að hún er ólétt lengur. En já amk þá erum við ekki búin að fá tíma uppi á sjúkrahúsi (sem ég veit ekkert hvort er uppi eða ekki, það er bara svo eðlilegt að segja uppi á sjúkrahúsi).

Um páskana þá varð ég aftur frænka, núna er ég rík og á 2 náfrændur, einn stóran sem ég hef ekki séð í alltof langan tíma og enn lítinn sem ég sá reyndar um páskana en ég sá bara alltof lítið af honum og alltof stutt. Hrafnkeli fannst þessi frændi mjög merkilegur, hann var ótrúlega lítill en gat grenjað ótrúlega hátt – eiginlega alltof hátt. Þessi frændi var samt ótrúlega leiðinlegur, uppfyllti ekki væntingar um skemmtanagildi, en samt merkilegur. Hefði Hrafnkell getað skipt honum Hartmanni Völundi út fyrir Magna Stein þá hefði það verið gert á núll einni (enda var það stærsti gallinn við Íslandsförina að Magni Steinn skildi ekki vera þarna einsog hann átti að vera) en samt var sá litli merkilegur. 

Svo eftir páska, rétt áður en við fórum til baka til DK, þá gistum við 2 nætur hjá Frosta og Sonju og þau eiga bæði einn stóran strák og eina 9 mánaða skruddu. Hrafnkeli líkaði mjög vel við það að hafa þau 2 til að leika við. Stelpan var einmitt mjög skemmtileg, og áhugaverð, en honum fannst hún frekar erfið í umgengni. Hann varð að passa að hún borðaði ekki dótið hans (hún er alger ryksuga, litla rófan) og þar fyrir utan þá átti hún það til að meiða hann aðeins og ef hann svaraði fyrir sig þá þurfti svo lítið til að hún færi að grenja og þá fékk hann samviskubit (haha ég sá það á svipnum á honum, hann ýtti aðeins við henni og hún fór að grenja og hann var næstum farinn að grenja sjálfur hann skammaðist sín svo mikið þó að það hefði enginn skammað hann). Hún var eiginlega erfiðari en hún var skemmtileg og því var hann voða feginn þegar heimsóknin var búin.

Þessi tvö litlubörn urðu svo til þess að við Doddi fengum frið frá “við skulum eignast litla barn” tuðinu í 2,5 vikur. Það var ágætt því að þetta var orðið frekar þreytt þarna fyrir páska. En í morgun þá vaknaði Hrafnkell fílelfdur og vildi eignast litla barn, hann var búinn að plana hvar litlabarnarúmið ætti að vera og sagði að ég gæti bara gefið barninu að drekka úr brjóstunum mínum, ég þyrfti bara að vera duglega að drekka mjólk, djús og kók til að litla barnið gæti fengið mjólk, djús eða kók úr brjóstunum – rökrétt ekki satt? Ég bennti honum á að litlabarnarúmið væri eiginlega fyrir öllu dótinu hans og ef við fengum litla barn og settum rúmið þarna þá gæti hann ekkert leikið sér að dótinu sínu. Lausnin á því vandamáli var einföld, við geymum bara litla barnið í stofunni. Svo fórum við inní stofu og hann sýndi okkur hvar litlabarnarúmið gæti verið í stofunni og hvernig við þyrftum að labba í kringum það til að meiða ekki barnið. Svo labbaði hann þvert fyrir svæðið tilkynnti að það mætti alls ekki labba svona yfir litla barnið því að þá kæmi blóð og barnið myndi meiða sig ofsalega mikið og við vildum það ekki. 

En anyway þá vona ég að þessi morgun hafi bara verið einstakur, mér finnst þetta “ég vil eignast litlabarn” tal ekkert skemmtilegt svona til lengdar.

Sumarið að skýrast

Það lítur allt út fyrir að Doddi fari til Noregs (ef þeir hafa einhverja vinnu fyrir hann þar) í sumar, strax eftir prófið hans – sem er í byrjun júní – og ætli hann verði ekki þar nánast í allt sumar – komi rétt heim áður en hann fer svo aftur til Alexandríu í skólaferðalagið sitt. 

Ég er hinsvegar ekki búin fyrr en 26. júní, þegar ég útskrifast. Svo er stefnan að byrja aftur í skóla í haust, þó að ég viti nú þegar um 2 skóla sem ég fer ekki í, þó að ég viti í raun ekki um neinn skóla sem er búinn að segja já þá er það samt stefnan ennþá. Það má gera ráð fyrir því að sá skóli byrji í endanum á ágúst – sem þýðir 2 mánuðir í sumarfrí hjá mér.  Eða með öðrum orðum 8-9 vikur.

Sú krafa hefur komið frá leikskólanum hans Hrafnkels að hann sé í 3 vikur í samfelldu fríi í sumar. Eðlileg krafa, bæði er þetta viku minna en er krafist heima á Íslandi og þá veljum við alveg hvenær hann verður í fríi og hvenær ekki.

Þetta gerir 5-6 vikur í frí fyrir mig svo að það þarf ekki neinn snilling til að átta sig á því að ég fæ hvergi vinnu hérna í 5-6 vikur. Það tekur því ekki að þjálfa upp hálfótalandi starfsmann fyrir svona stuttan tíma. Þannig að ég get lítið gert annað en að setja inn smáauglýsingar hér og þar og óska eftir einhverjum verkefnum sem ég gæti hugsanlega unnið heima hjá mér í sumar. Ég er ekki bjartsýn á að það gangi vel en hvað getur maður annað gert? Það hjálpar aðeins til að ég held að ég ætti að eiga rétt á atvinnuleysisbótum þetta sumarið þar sem að ég er að útskrifast úr dönskum skóla, það er amk eitthvað sem maður þarf að kanna. Eftir Noregsferð um jólin og svo Íslandsferð um páskana þá erum við ekkert að vaða í peningum, sérstaklega þar sem kom í ljós (eftir á) að fjárhagsáætlunin hafði leiðinlega áhrifaríka innsláttarvillu. Það vantaði nefnilega eitt núll í húsaleiguna og þó að núll sé bara núll þá munaði ótrúlega um það hvort að húsaleigan sé 10 þús eða 100 þús á mánuði. En þetta reddast, það gerir það alltaf.

En vegna þess að við þurfum að ákveða hvaða 3 vikur Hrafnkell á að vera í fríi þá væri gaman að heyra hvort að einhverjir séu með einhver heimsóknarplön í sumar? 

En já aftur að skólapælingum. Það beið mín umslag frá einum skólanum þegar ég kom heim frá Íslandi. Í því var ég beðin um að koma í inntökupróf nokkrum dögum áður – þar með var einn skóli farinn. Svo fékk ég email um daginn þar sem mér var tilkynnt að ég hefði ekki komist inn í inntökuprófið í Mediehojskolen. Það merkilega við það var að ég þekki þó nokkra sem sóttu um og það voru bara danir sem komust áfram í inntökuprófið og ég veit með vissu að nokkrir af þessum dönum eru slakari en nokkrir af útlendingunum. Eiginlega efast ég ekki, þegar ég sé hverjir komust áfram og hverjir ekki, um það að málið var einfaldlega það að þeir voru ekki að leita að útlendingum – en það hefði verið gott að vita það áður en maður eyddi lööööngum hluta af páskafríinu í að vinna að inntökuverkefninu.

læknisheimsókn

Í þetta sinn byrjuðum við veru okkar hér í Danmörku með því að skreppa aftur til eyrnalæknis. Það henntaði ágætlega þar sem að mamman ákvað þá að taka einn aukadag í fríi og við sváfum út (sem var lovely). Doddi fór svo reyndar í skólann sinn en við pjakkur fórum og hittum aftur Halim-Al eyrnalækninn. 

Eyrnalæknirinn var öllu viðkunnalegri í þetta skiptið, virkaði ekki nærri jafn hrokafullur og hann talaði meira að segja aðeins við Hrafnkel. Hann kíkti í eyrun, sá að það var engin eyrnabólga í gangi – hljóðhimnurnar litu báðar vel út. Svo mældi hann þrýstinginn í miðeyranu og þar kom í ljós að það er þó nokkur vökvi í eyrunum á barninu, en þar sem er að koma sumar þá vildi hann ekki gera neitt í því fyrr en í haust – þaes ef að vökvinn væri ennþá til staðar þá. Ég er svosem sátt við þá ákvörðun þar sem að mér finnst óþarfi að setja rör í barnið ef að vökvinn getur lagast sjálfur yfir sumarið. Svo ákvað hann að mæla þrýstinginn (já eða eitthvað svoleiðis, ég veit svosem ekki nákvæmlega hvað hann var að mæla) í innra eyranu. Þá aulaði læknirinn út úr sér að sú mæling hefði verið aðeins skrítin seinast (það sem hann sagði mér seinast var að það væri allt í lagi með allt, en að hann vildi samt fá að hitta okkur aftur bara til öryggis og þess vegna komum við aftur) sérstaklega í öðru eyranu og að núna væri hún líka skrítin og þess vegna vill hann að við förum á eyrnadeildina í Bispebjerg sjúkrahúsinu. Svo að núna er bara að bíða eftir boðun þaðan.

Ég er mjög ánægð með að fá nákvæmari skoðun og allt það, ég er líka ánægð með að læknirinn skildi vilja sjá okkur aftur þó að ég sé óánægð með að hafa ekki fengið að vita þá hvers vegna. Eins spurði læknirinn hvort að Hrafnkell hefði verið eitthvað öðruvísi en venjulega og eftir á að hyggja þá er hann búinn að vera mjög órólegur undanfarið og óeðlilega mömmusjúkur (sem lýsir sér í því að þó að hann væri glaður og ánægður hjá ömmum sínum og öfum þá vildi hann alls ekki gera hluti einsog fara í labbitúra einn með þeim eða vera þar í stuttri pössun). 

Ég verð líka að viðurkenna að ég er nett stressuð, ég hef ekki hugmynd hverju ég má búast við (ég fattaði ekki að spyrja nánar út í það hvað gæti verið að osfr). Ég vona þó að annað hvort komi í ljós að það er ekkert að eða ef það kemur í ljós að það sé eitthvað að að það sé þá eitthvað sem er auðvelt að laga eða vinna með. 

…og ég sem var búin að skrifa þennan hávaða í barninu bara á það að hann væri líkur Hjöddu ömmu sinni og ég þakkaði guði fyrir það að hún er nú ekkert svo hávær í dag

Komin heim

Við erum komin heim til Kaupmannahafnar. Flugvélin var ekki lent þegar Hrafnkell fór að tala um að hann vildi endilega fara aftur í heimsókn til ömmu og afa, brúnin lyftist þó eilítið þegar við fórum að tala um allt sem hann gæti sagt Amiru, og hinum krökkunum í börnehaven, frá því sem hann hafði gert í páskafríinu. En svo kom babb í bátinn, hann fattaði að Amira talar ekki íslensku og hann kann ekki að segja frá öllu á dönsku, hvernig segir maður td sundlaug, heitur pottur og páskaegg? Þetta olli smá áhyggjum en við komumst örugglega yfir það.

En já við komum til Hveragerðis á föstudagskvöld, fengum gistingu hjá Frosta og Sonju. Þar var auðvitað gott að vera, einsog allstaðar annarsstaðar sem við höfum verið um páskana. Gylfi, Hrafnkell og Kristín voru strax góð að leika sér öll saman þrátt fyrir mikinn aldursmun (8 ára, 3,5 ára og 9 mánaða). Þarna var Hrafnkell líka búinn að finna “litla barn” sem var bæði lítið og vitlaust og skemmtilegt! Ekki alveg jafn leiðinlegt, og grenjar ekki jafn hátt. Hann komst reyndar að því fljótlega að hún var ekki gallalaus, heldur var hún bæði of lítil og vitlaus til að vita að maður má ekki meiða aðra og svo varð maður alltíeinu að passa upp á að hún væri ekki að éta dótið mans. En heilt yfir þá náðu þau þrjú vel saman.

Við áttum svo bæði góða stundir með Frosta og Sonju og svo aftur góðar verslunarstundir með Hrafnhildi í gær.

En svo í dag þá skiluðum við bílnum, fórum út á völl, flugum heim, borðuðum kvöldmat, svæfðum barnið og erum núna bara að slappa af. Það var notalegra en ég hélt (miðað við “Íslandsheimþránna” sem hefur hrjáð mig undanfarna daga) að koma hingað heim. Engu að síður nenni ég engan vegin að takast á við skólann og að koma sér aftur inn í venjulega rútínu  *dæs* en þetta hefst einhverntíman. Ég hugsa að morgundagurinn verði erfiðastur og svo jafni sig flest all.

Að lifa lífinu hættulega ;-)

Í kvöld lifi ég lífinu hættulega. Ég ákvað, algerlega óvænt, að skoða atvinnuauglýsingar og skellti saman pdf útgáfu af ferilskránni minni og barasta sótti um á 3 stöðum. Ég veit varla hvað mér finnst um sjálfa mig, það er ekki líkt mér að taka svona skyndiákvarðanir. En það fer víst að líða að sumri, það fer líka að líða að útskrift og satt best að segja þá neyðist maður til að hugsa aðeins um framtíðina. Hvort sem ég fer í skóla eða ekki í haust þá þyrfti ég helst að fá einhverja sumarvinnu – þó að Hrafnkell þurfi örugglega að fara í sumarfrí í leikskólanum (þó maður viti ekki hvernig það passar saman við nýjar vinnur, já eða að sækja um vinnu yfirleitt) – já eða framtíðarvinnu. En mikið rosalega vildi ég óska að ég þyrfti ekki að hafa áhyggjur af þessu. Það er líka spuring um það hvað Doddi gerir í sumarfríinu sínu, hann verður víst búinn snemma í júní (en ég ekki fyrr en undir lok júní) og verður því í þokkalegu sumarfríi. Það eru, því miður, mjög takmarkaðar líkur á því að hann gæti fengið vinnu hérna annað hvort sem smiður eða tengda náminu – þetta eru einmitt þau störf sem að standa verst hérna einsog á svo mörgum öðrum stöðum. Mig hryllir þó við tilhugsuninni um að vera kannski 2- 2 1/2 mánuð Doddalaus, ef að hann þarf að fara eitthvert í burtu til að fá vinnu, hann er nefnilega alveg ágætur

En hvernig sem allt fer þá var ég dugleg í kvöld.

bara 8 dagar

Bankinn hefur ekki ennþá haft fyrir því að svara okkur, vonandi þýðir það að hann er virkilega að skoða málin og átta sig á því hvað hann er heimskur.

Það eru bara 8 dagar þangað til að við komum heim og satt best að segja þá gengur hræðilega að planleggja heimförina. Þar sem að við eigum bæði eftir að skila af okkur töluverðri vinnu þangað til þá er heimferðin einhvernvegin mjög óraunveruleg – amk fyrir mér. Ég held líka að Hrafnkell trúi okkur ekkert í alvörunni þegar við segjumst vera að fara til Íslands.

Ég get ekki beðið eftir tímabreytingunni – sumartíminn byrjar um helgina (og þó fyrr hefði verið). Það er orðið svo bjart á morgnanna að Hrafnkell vaknar alltaf fyrir 7, vonandi heldur hann áfram að vakna á sama tíma – það verður bara klukkustund seinna á klukkunni. Einsog mér finnst asnalegt þegar fólk talar um að það eigi að vera sumartími á Íslandi þá finnst mér þetta nauðsynlegt fyrirbæri hérna.

Annað (þessi færsla er rosalega hingað og þangað) er að ég hef verið ógeðslega orkulaus undanfarna daga, það gengur reyndar ágætlega að vakna og koma sér í skólann og svo heim aftur – en þegar heim er komið þá er ég bara ónýt. Ég er örugglega ekki mjög skemmtileg mamma þessa dagana, er búin að sofna óvart alla dagana í þessari viku :-/ Sem er bara ekki gott því að ég verð svo ógeðslega pirruð þegar ég þarf að vakna aftur.

En anyway þá eru bara 8 dagar þangað til að við komum og barnið þeirra Valdísar og Tryggva er áætlað á morgun