Og hvað svo?

Hvað gerir maður þegar plan A gengur ekki upp og svo virðist plan B ekki heldur ætla að ganga upp og plan C er eiginlega bara „þetta reddast“?

Ég er semsagt komin heim, eftir gott frí heima á Íslandi, og þar beið bréfið mikla meðal óendanlega mikils ruslpósts. Ég var með óþægilega tilfinningu gagnvart þessu bréfi, reyndi að afsaka það með því að ég er svartsýnismanneskja almennt séð, sem var svo staðfest þegar ég opnaði það. Því miður komst ég ekki að í skólanum en er þó að biðlista, ef ské kynni að einhverjir detti út. Þannig að það er ekki öll von úti en samt eiginlega.

Kallinn sagði, í viðtalinu sem ég fór í, að skólinn væri með þjóðerniskvóta og tæki bara inn 3-4 af hverju þjóðerni og ég býst við að það hafi ýtt mér út því að ég veit um einstaklinga sem komust inn þrátt fyrir að hafa td verri einkunnir en ég úr KTS en þeir einstaklingar eru danir. Þannig að núna þarf ég að skrifa honum email og spyrjast fyrir um þennan biðlista, hvernig ég standi og hvort að það sé raunhæfur möguleiki að ég komist samt inn – og benda honum á að þetta er eitthvað sem ég virkilega vil (þó að ég hafi ekki verið svo sannfærð um það í vor þá er ég sannfærð núna).

Þar fyrir utan sé ég ekki annað í stöðunni en að byrja á því að sækja um allar þær vinnur sem ég finn, sem actually koma menntun minni eitthvað við. Einnig þyrfti ég líka að fara fljótlega í það að sækja um vinnur við að skeina rassa eða eitthvað álíka spennandi, hugsa samt að ég myndi frekar vilja fara bara í einhver þrif eða eitthvað. Hvað sem hverju líður þá höfum við ekki efni á því að hafa mig tekjulausa.

Búhú! Ég er hundfúl, var eiginlega búin að treysta alveg á að komast inn, þrátt fyrir þetta gut-instinct um að ég kæmist ekki inn. Þar fyrir utan er heillangt þangað til að Doddi kemur heim og satt best að segja þá finnst mér ég óttalega ein í heiminum eitthvað . EN það þýðir ekkert annað en að hrista af sér slenið, ganga frá hérna og vona það besta.

Home sweet home

Við erum komin heim, það er alltaf best að koma heim. Við glottum aðeins þegar Hrafnkell sagði “við eigum risastórt hús, Öddi og Birna eiga bara pínu, pínu lítið hús” því að þau búa víst í einhverjum 100 fermetrum meira en við En vissulega er húsið okkar stærra þó að íbúðin okkar sé bara lítill hluti af því.

Ferðin frá Noregi tók dágóðan tíma en var nokkuð tíðindalaus. Við keyrðum frá Balestrand til Osló í gær, gistum svo í Hyttu í Osló í nótt og keyrðum svo til Köben í dag. Hrafnkell vildi helst bara taka Huldu, Bjössa og Hjöddu með okkur hingað og ég skil hann vel en við erum þó bara sátt við að vera heima hjá okkur. Verst að Doddi fer núna á kaf í prófaundirbúning, próf á þriðjudag og svo fer hann aftur uppeftir Hann ætlar víst að byggja einhverja spítukofa þarna í Norge og eignast þannig einhverjar óverðlausar (haha hvað er andstæðan við verðlaust?) krónur.

Prófin mín eru svo 14. og 22. jan (ef ég man rétt) svo að ég er ekki enn farin að reyna að hugsa mikið um þau. Við ætlum að hittast hópurinn á þriðjudag og ræða aðeins stöðu mála og skipuleggja smá prófaundirbúning.

Það virðist vera að það sé furðulegur tæknidraugur í bílnum okkar. Fyrstu merkin voru þau að útvarpið okkar, sem spilar víst tónlist af minniskortum, velur hvaða lög eru skemmtileg og hver eru leiðinleg, þannig að stundum fær maður bara að hlusta á hluta af þeim lögum sem maður ætlar að hlusta á. Það er samt ekki samræmi á milli þess hvaða lög spilarinn vill hlusta á hverju sinni, stundum er ABBA í lagi en stundum vill hann bara Amy Winehouse. Svo fór tölvan mín að haga sér undarlega, ekki nóg með það að hún gat ekki þegið straum úr hleðslutækinu og verið kveikt á henni á sama tíma (alltaf þegar maður kveikti á henni þá rofnaði straumurinn) heldur voru allar hleðslutækisleiðslurnar að detta í sundur (semsagt straumbreytir í kveikjara, hleðslutæki í straumbreyti, snúran í straumbreytinn eða snúran í tölvuna) þrátt fyrir að þetta væri marg skoðað og lagað. Svo hrundi gps tækið niður, bara alltíeinu. Það heyrðist líka, á tímabili, skrítið hljóð einsog ískur í gööööööömlu segulbandstæki sem er að spila tóma spólu.

Annars er músin á lífi, á nóg vatn eftir og helling af mat – hún er líka búin að endurraða saginu í búrinu og búa til vel myndarlegan haug í eitt hornið. Hún er líka orðin stór og feit, maður fer að hallast að því að kvikindið sé barasta rotta eða eitthvað (nei kannski ekki alveg). Fiskarnir eru flestir á lífi, ég er búin að sjá einn sem er “ekki hress” en annars virðast þeir sprækir.

Svo fer morgundagurinn í að fara með Hrafnkel í leikskólann – stuttur dagur (það var erfitt að sofna í gærkveldi og í kvöld – einhver spenna í barninu) sennilega – og koma drasli fyrir, versla í matinn, græja og gera (prufa matvinnsluvélina sem við fengum frá tengdó (get ekki beðið *stjörnuríaugunum* (er búin að langa í svona í svoldinn tíma))).

En já þegar við komum heim þá var kallt í Köben – eða -6°c, og við (kreppuþjáðir íslendingar) höfðum auðvitað lækkað á öllum ofnum áður en við fórum :-/ Þannig að þegar maður kom inn fyrst þá leið manni ekkert smá vel að koma inn í hlýjuna en svo fór maður að átta sig á raunveruleikanum, það var bara ekkert kalt hlýtt inni hjá okkur. Eiginlega bara skítakuldi – svo að ofnarnir voru gíraðir upp (líka aukarafmagnsofninn sem okkur áskotnaðist í sumar (einhver hefur örugglega verið að flytja heim í hið vel upphitaða Ísland)). Svo ákvað ég að fara í sturtu og þá fann ég að það virðist vera einhver hitavatnsskortur í húsinu því að ég gat sturtað mig með því að skrúfa bara frá heita vatninu (ég veit að heita vatnið er heitara heima en hér en maður þarf samt alveg að blanda það hérna með köldu vatni – yfirleitt amk) og það var samt aðeins kaldari sturta en venjulega þegar ég fer í sturtu.  EN engu að síður er gott að koma heim og það VERÐUR HEITT bráðum…