læknisheimsókn

Í þetta sinn byrjuðum við veru okkar hér í Danmörku með því að skreppa aftur til eyrnalæknis. Það henntaði ágætlega þar sem að mamman ákvað þá að taka einn aukadag í fríi og við sváfum út (sem var lovely). Doddi fór svo reyndar í skólann sinn en við pjakkur fórum og hittum aftur Halim-Al eyrnalækninn. 

Eyrnalæknirinn var öllu viðkunnalegri í þetta skiptið, virkaði ekki nærri jafn hrokafullur og hann talaði meira að segja aðeins við Hrafnkel. Hann kíkti í eyrun, sá að það var engin eyrnabólga í gangi – hljóðhimnurnar litu báðar vel út. Svo mældi hann þrýstinginn í miðeyranu og þar kom í ljós að það er þó nokkur vökvi í eyrunum á barninu, en þar sem er að koma sumar þá vildi hann ekki gera neitt í því fyrr en í haust – þaes ef að vökvinn væri ennþá til staðar þá. Ég er svosem sátt við þá ákvörðun þar sem að mér finnst óþarfi að setja rör í barnið ef að vökvinn getur lagast sjálfur yfir sumarið. Svo ákvað hann að mæla þrýstinginn (já eða eitthvað svoleiðis, ég veit svosem ekki nákvæmlega hvað hann var að mæla) í innra eyranu. Þá aulaði læknirinn út úr sér að sú mæling hefði verið aðeins skrítin seinast (það sem hann sagði mér seinast var að það væri allt í lagi með allt, en að hann vildi samt fá að hitta okkur aftur bara til öryggis og þess vegna komum við aftur) sérstaklega í öðru eyranu og að núna væri hún líka skrítin og þess vegna vill hann að við förum á eyrnadeildina í Bispebjerg sjúkrahúsinu. Svo að núna er bara að bíða eftir boðun þaðan.

Ég er mjög ánægð með að fá nákvæmari skoðun og allt það, ég er líka ánægð með að læknirinn skildi vilja sjá okkur aftur þó að ég sé óánægð með að hafa ekki fengið að vita þá hvers vegna. Eins spurði læknirinn hvort að Hrafnkell hefði verið eitthvað öðruvísi en venjulega og eftir á að hyggja þá er hann búinn að vera mjög órólegur undanfarið og óeðlilega mömmusjúkur (sem lýsir sér í því að þó að hann væri glaður og ánægður hjá ömmum sínum og öfum þá vildi hann alls ekki gera hluti einsog fara í labbitúra einn með þeim eða vera þar í stuttri pössun). 

Ég verð líka að viðurkenna að ég er nett stressuð, ég hef ekki hugmynd hverju ég má búast við (ég fattaði ekki að spyrja nánar út í það hvað gæti verið að osfr). Ég vona þó að annað hvort komi í ljós að það er ekkert að eða ef það kemur í ljós að það sé eitthvað að að það sé þá eitthvað sem er auðvelt að laga eða vinna með. 

…og ég sem var búin að skrifa þennan hávaða í barninu bara á það að hann væri líkur Hjöddu ömmu sinni og ég þakkaði guði fyrir það að hún er nú ekkert svo hávær í dag

Að lifa lífinu hættulega ;-)

Í kvöld lifi ég lífinu hættulega. Ég ákvað, algerlega óvænt, að skoða atvinnuauglýsingar og skellti saman pdf útgáfu af ferilskránni minni og barasta sótti um á 3 stöðum. Ég veit varla hvað mér finnst um sjálfa mig, það er ekki líkt mér að taka svona skyndiákvarðanir. En það fer víst að líða að sumri, það fer líka að líða að útskrift og satt best að segja þá neyðist maður til að hugsa aðeins um framtíðina. Hvort sem ég fer í skóla eða ekki í haust þá þyrfti ég helst að fá einhverja sumarvinnu – þó að Hrafnkell þurfi örugglega að fara í sumarfrí í leikskólanum (þó maður viti ekki hvernig það passar saman við nýjar vinnur, já eða að sækja um vinnu yfirleitt) – já eða framtíðarvinnu. En mikið rosalega vildi ég óska að ég þyrfti ekki að hafa áhyggjur af þessu. Það er líka spuring um það hvað Doddi gerir í sumarfríinu sínu, hann verður víst búinn snemma í júní (en ég ekki fyrr en undir lok júní) og verður því í þokkalegu sumarfríi. Það eru, því miður, mjög takmarkaðar líkur á því að hann gæti fengið vinnu hérna annað hvort sem smiður eða tengda náminu – þetta eru einmitt þau störf sem að standa verst hérna einsog á svo mörgum öðrum stöðum. Mig hryllir þó við tilhugsuninni um að vera kannski 2- 2 1/2 mánuð Doddalaus, ef að hann þarf að fara eitthvert í burtu til að fá vinnu, hann er nefnilega alveg ágætur

En hvernig sem allt fer þá var ég dugleg í kvöld.

Verur og bakteríur

Þetta ár, allir tveir mánuðirnir sem eru (nánast) liðnir af því, er búið að vera mjög undarlegt. Það hefur einkennst af pestum og aumingjaskap, heimahangsi og leti. Maður er varla búinn að ná sér eftir eina pest þegar sú næsta herjar, alltaf þegar ég er ekki með pest þá er Hrafnkell veikur og núna er Doddi líka veikur. Milli pesta er maður almennt með einhverja kvefdrullu, sem er þá annað hvort leifar af seinustu pest eða byrjunin af þeirri næstu. Mér leiðist þetta.

Skólinn hefur líka verið undarlegur. Fyrst var janúarmánuður með bara 2 prófum og ekki meir, sem var reyndar ágætt því að þá gat maður þó verið svoldið veikur inn á milli. Reyndar þá var ég frekar mikið veik í seinna prófinu en jæja skítt með það, ég fékk samt 10. Svo kom febrúar og hann hefur nánast bara farið í það að finna sér fyrirtæki og bíða eftir fyrsta fundinum með kúnnanum. Svo þegar ég hef ekki verið veik þá hafa hópfélagar mínir (Kirsten og Michelle) verið veikar. Kirsten tók sig meira að segja til að fá lungnabólgu og henni er alltaf að slá niður, ég er reyndar að reyna að segja henni að druslast til að vera lengur í rúminu, hætta að hafa áhyggjur af þessu – við getum alveg reddað því sem þarf að gera án hennar, svo framarlega sem hún hætti bara að vera veik á endanum.

Mig er oft búið að langa á djammið en það hefur lítið orðið úr því, vegna þess að ég hef orðið veik, ég hef verið barnapíulaus og þeir sem ég hef ætlað að djamma með hafa orðið veikir. Ég held að allar veirur og bakteríur Danmerkur hljóti að vera á sterum eða eitthvað.

Það væri fínt að hætta þessu veikindabasli, þá gæti maður kannski haft það af að þrífa hérna almennilega, komist kannski heila viku í skólann osfr. Maður verður svo mikill aumingi þegar svona ástand varir lengi lengi. Við máttum svosem vita að það kæmi að þessu þar sem við höfum ekki verið oft veik undanfarið ár.

Fjölskyldan mín

Mamma notaði hluta af þessari mynd sem facebook profile picture. Þarna má sjá pabba minn, mig í miðjunni og svo mamma. Ég og mamma eru græn en pabbi er brúnn. Pabbi er með mikið af fínum tönnum en mamma er með svona flott 2 löng hár. Ég var svo orðinn þreyttur þegar ég teiknaði mig.

Hvar á ég að byrja?

Ætli ég byrji ekki á sögunni af veskinu hans Dodda. Þannig var það að einhverntíman seinni partinn á seinasta ári þá týndi Doddi veskinu sínu, þaes það týndist eða því var stolið. Það komu þó, sem betur fer, engar skrítnar færslur á kortin hans og því var trassað og trassað að gera eitthvað í þessu. Hann var reyndar búinn að hafa samband við lögguna en þar var ekkert að finna, hvorki veski né hjól. Svo núna um daginn var maðurinn búinn að ákveða að það væri kominn tími til að pannta sér ný kort, nýtt ökuskýrteini, nýtt gult kort osfr. Eitthvað sem hefði kostað örugglega 15-20 þús (ísl) en var víst óhjákvæmilegt. En viti menn alltíeinu fékk hann veskið bara sent í pósti, frá löggunni, og í því var allt nema peningurinn sem hafði verið í því. Bara nokkuð gott

Hrafnkell er orðinn býsna duglegur, enda heyrist “ég kann sjálfur” býsna oft (og ég veit aldrei hvort að hann er að segja að hann kunni (ísl) eða að hann geti (dan)) á dag, hann getur núna klætt sig í öll föt frá nærbuxum til útigalla algerlega sjálfur, með hneppum, tölum, rennilásum (ef þeir eru lokaðir að neðan, hann þarf hjálp að setja saman rennilás þó að hann geti alveg rennt upp sjálfur) og öllu. Og hvað varðar tölur þá kann hann bæði að hneppa þeim og losa þær, sem ég tel bara býsna gott miðað við að hann á nánast engin föt sem eru með tölum.
Hann er líka með Íslandsáráttu, talar mikið um það hvað hann ætlar að gera á Íslandi, með hverjum osfr. Hann vill mest hitta Bobbu ömmu, Steina afa og Magna Stein, ef maður spyr hann um Hjöddu ömmu og Bjössa afa þá er hann alveg til í að hitta þau EN þau eru sko búin að fá að hitta hann, sem er alveg rétt þannig lagað.
Hann er líka orðinn aðeins duglegri að borða, janúar var hræðilegur – barnið vildi ekkert borða nánast, en maður þarf að halda honum við efnið. Í gær borðaði hann td heila skál af graut bara fyrir allt fólkið sem honum þykir vænt um svo að ef þér finnst að þú hafir kannski fengið 1-2 skeiðar af graut í gær þá kemur það frá Hrafnkeli Myrkva
Hrafnkell er líka með lítill börn á heilanum, hann vill endilega að við fáum okkur eitt stk litla barn. (Valdís fær marga plússa í hans huga fyrir það að vera svona dugleg að hafa litla barn í mallanum á sér, honum finnst þetta mjög gott framtak hjá henni). Hann kom meira að segja til mín um daginn, þar sem ég sat á klósettinu og gerði mitt, með báðar hendur útréttar einsog hann héldi á einhverju alveg ofurviðkvæmu (en það var ekkert) og sagði “sjáðu mamma” rétti fram hendurnar svo ég gæti séð betur “hérna er litla barn sem þú getur sett í bambann þinn”. Hvað segir maður við svona?
Annars er ég að spá í að flytja Hrafnkel hingað á síðuna mína, færa albúmið hans í gallerýið mitt. Viðmótið á barnalandi er bara svo leiðinlegt, ég nenni varla að setja inn myndir og skrifa þangað. Hérna væri líka hægt að skrifa athugasemdir við myndirnar, sem gæti alveg verið gaman.

Hvað varðar mig þá erum við, hópurinn minn, búin að fara á nokkra fundi með fyrirtækjum og núna höfum við eiginlega ekkert að gera nema að bíða. Eitt fyrirtækið ætlaði að svara í morgun en það er ekki ennþá komið svar, ég er farin að hallast að því að það sé ekki gott merki Annað fyrirtæki ætlar að láta okkur vita á föstudaginn (sem er víst á morgun hehe) og enn eitt ætlar bara að láta vita næstu daga. Ég veit að þetta er ósköp eðlilegt ferli en mikið rosalega finnst mér þetta óþægilegt. Ég vil bara fá verkefni og geta byrjað að skipuleggja, græja og gera.

Well best að halda áfram að bíða…

meira eitt og annað

Doddi kemur heim á morgun eða hinn, það er ekki hægt að neita því að við Hrafnkell erum alveg farin að bíða eftir honum. Það verður gott að komast í einhverja rútínu (fyrir mig, rútínan hans Hrafnkels hefur sem betur fer nánast alveg haldist). Það verður gott að fara aftur í skólann, það verður gott að hafa einhvern heima á kvöldin, það verður gott að komast í búð til að gera magninnkaup (mér finnst ég alltaf vera í búð þessa dagana) og það verður æðis að þurfa ekki að setja í og taka úr helvítis uppþvottavélinni alla daga.

Skólinn byrjar líka á morgun, það er komið ýmislegt efni á netið með upplýsingum um önnina og satt best að segja þá veit ég ekki ennþá hvað mér finnst. Ég var samt að rabba við Robert á msn í gær og við komum okkur saman um að nöldra svoldið á mánudaginn, spyrja um það af hverju vantar algerlega kennslu í einu sviði sem okkur finnst mikilvægt, það væri kannski alltí lagi ef það hefði ekki líka vantað kennslu í þessu á þriðju önn og allt var svoldið ruglingslegt á fyrstu og annarri önn vegna þess að kerfið breyttist þar á milli.

Hrafnkell er ógeðslega kvefaður greyið, það hjálpar ekki þegar kemur að pirrunum hans og óþekktaröngunum. Ég reyndi að týna af honum óþekktarangana í gær en hann sagði að ég mætti ekki taka af honum puttana, ég sá samt enga putta bara sett af óþekktaröngum. Annars varð hann verulega reiður við mig í gær, lagðist meira að segja á gólfið (gerist ekki oft) til að leggja áherslu á mál sitt og sagði “mamma þú mátt ekki vera með svona frekju!” svo hugsaði hann sig aðeins um og bætti við “ef þú ert ekki þæg þá tek ég allt dótið þitt og gef einhverri annari mömmu!”

Um daginn þá kláraði ég það sem ég átti af Grey’s Anatomy svo að ég varð að finna mér eitthvað annað til að horfa á. Til að halda mig við sjúkrahúsaþemað þá náði ég mér í ER (Bráðavaktina) og það er hin áhugaverðasta afþreyging. Fyrstu 2-3 þættirnir eru ótrúlega lélegir og maður sér alveg hvernig leikararnir voru ekki alveg komnir í karakter, einnig byrjar fyrsta serían algerlega í lausu lofti. En svo þegar líður á þá verður þetta betra. Það er samt gaman að sjá hvernig George Clooney getur bara alls ekki leikið, mest allt sem hann gerir er að horfa svoldið sexy og glotta dónalega eða þá að hann er svoldið reiður – en samt sexý reiður. Hann hefur þó amk bætt sig með árunum. Það er líka gaman hvað þau segja oft hluti einsog “maður mætti halda að 10. áratugurinn væri ekki kominn” eða eitthvað svoleiðis, sem vísar í það hvað allt var framarlega þarna í “gamla daga” td þá voru þau að spila einhvern tölvuleik til að sýna alla tæknina.

Annars er lítið að frétta nema að það snjóaði aðeins í nótt og í dag, er smá föl. Það er smá notalegt.

Mamma og Myrkvi

Við Hrafnkell ákváðum að fara í smá ævintýri í gær. Við græjuðum okkur, löbbuðum út á götuhorn og tókum strætó í Fisketorvet. Þar byrjuðum við á því að versla okkur bíómiða á Madagaskar 2 (vi taler dansk) og svo fórum við í H&M og keyptum ofsalega flotta fingravettlinga (ég vildi að ég gæti keypti magnpakkningu á vettlingum á barnið því að hann týnir þeim svo hratt að það er ekki eðlilegt). Svo fórum við í bíóið. Mamman komst að því að það er nánast 2 manna verk að fara með barnið í bíó – það þarf að leiða hann (amk finnst henni það) og svo þarf að halda á poppinu, drykkjum ofl.  EN þetta hafðist, við komumst inn í bíósalinn og horfðum á þessa stórskemmtilegu mynd.

Hvað varðar myndina þá var hún fyndin en mér finnst samt íslensku raddirnar betri (og reyndar ensku bestar). Hrafnkell gleymdi sér stundum og byrjaði að tala dönsku við mig sem er bara eðlilegt miðað við aðstæður.

Eftir myndina þá gerðist mamman svo ill að hún dró barnið með sér í búð og keypti helstu nauðsynjar. Hún hafði hugsað sér að skoða líka buxur á útsölunum (mikill skortur í gangi) en það féll í mjög svo grýttan jarðveg svo að hún ákvað að geyma það bara þangað til að hún kemst í friði.

Núna, þegar maður hefur í raun ekkert sem maður ÞARF að gera, þá ákvað ég að byrja að græja öskudagsbúning handa Hrafnkeli. Þar sem að hann vill vera prinsessa og ég vil það ekki þá var ákveðin málamiðlun tekin og hann verður galdrakall. Galdrakarlakyrtillinn er ósköp svipaður kjól en hann er samt blár með gulu/gull skrauti og stjörnum og hann er kyrtill – fyrir galdrakalla. (sem segja víst ekki “hókus pókus ég breyti þér í frosk” heldur “pókuspókus þú ert kolkrabbi”). Ég hugsa að það þyrfti ekki merkilegan sálfræðing til að átta sig á því að ég er svona dugleg við að gera búninginn vegna þess að það þarf virkilega að fara að taka til hérna.

Annars kemur Doddi heim eftir rúmlega viku – JIBBÝ!

Ein heima

Ég sit núna ein heima, oftast finnst mér það bara notalegt en núna er ég miklu meira ein heima en venjulega. Munurinn er einfaldlega að ég verð ein heima þangað til að ég næ í Hrafnkel, svo verð ég tvö heima þangað til að hann fer í leikskólann – en Doddi er farinn.
Hann fór í morgun til Noregs, þar sem hann verður að vinna næstu 3 vikurnar eða svo. Ég þarf hvort eð er að nýta tímann í prófalærdóm og eitthvað en samt…

Ætli það sé ekki best að hugsa bara money-money (must be funny in a rich mans world) og reyna að hætta þessari væmni – en amk þá sakna ég hans núna, ja eða ég sakna amk vitneskjunnar um að hann komi bráðum heim.

En þar fyrir utan þá verð ég að dásama matvinnsluvélina okkar ennþá meira – ég elska hana og ég elska alla ávextina sem ég keypti… Ég er að verða einsog þurrkunargaurinn í Vinum – nema ég er the blendingchick!

Smá annáll

Það er varla að ég muni hvað gerðist á árinu 2008 :-/

Við vorum heima á Íslandi um seinustu áramót, komum svo heim til Köben til þess að fara í próf. Mér gékk mjög vel í prófinu mínu, en það var engin einkunn gefin í það skiptið.  Svo eftir prófin keyrðum við uppeftir til Balestrand, Noregi, til að heimsækja Ödda og Birnu. Það gékk ekki betur en svo að við þurftum að gista 2 nætur hjá Helgu Maríu og Sverri í Geilo (sem er mjög kósí skíðabær) vegna leti Noregsmanna við mokstur (já eða amk þá voru öll fjöll stengt og ekkert hægt að komast). Þar af leiðandi tók ferðalagið alltof langan tíma og heimsóknin fékk of stuttan tíma, maður var varla kominn þegar kominn var tími til að fara til baka. Hrafnkell sannaði þá, enn og aftur, að hann er draumabarn þegar kemur að ferðalögum, rólegur og nægjusamur.

Þegar heim var komið þá tók bara við skólinn aftur. Við vorum öll heilsuhraust (ólíkt haustönninni þar á undan) en engu að síður var rútínan okkar ekki alveg nógu góð vegna alls konar fría og vesena. Það liðu margar vikur án þess að Hrafnkell væri heila viku í Vuggestuen.Við fjölguðum í fjölskyldunni og komum upp ferskvatnsfiskabúri.

Við höfum fengið margar heimsóknir á þessu ári, flestar þó rétt fyrir verkefnaskil hjá Dodda svo að fólk hefur meira verið að heimsækja mig og Hrafnkel. Mamma, pabbi og Ragna komu um páskana, fengu að upplifa Kaupmannahafnískan vetur og kulda. Í lok apríl komu svo tengdó að heimsækja okkur, svo kom Hrafnhildur í miðjum maí og upplifði geggjað sumarveður. Næst var Valdís á ferðinni, seinni partinn í júní, kom með þrumum og eldingum. Hulda og Lára (Öddadóttir) komu í heimsókn fyrri partinn í júlí, kíktu í Tívolí og fleira. Mánaðamótin september-október komu Hjödda og Bjössi aftur í heimsókn en í þetta skiptið komu þau líka með Margréti og Hrein með sér, en það eru amma og afi Dodda.

Við ætluðum að vera hérna í sumar og reyna að finna okkur vinnu en það gékk ekki mjög vel, enda erum við illa talandi útlendingar með stutt sumarfrí. Það fór svo þannig að Doddi rauk uppeftir til Ödda til að vinna sem smiður. Ég og Hrafnkell skældum okkur til Íslands, þar sem við vorum uppá náð og miskunn mömmu og pabba. Hrafnkell naut þess að umgangast ættmenni sín, bætti íslenskuna sína mikið og hafði það almennt mjög gott á meðan ég naut þess að geta (amk stundum) sofið aðeins meira frameftir en venjulega, ég naut þess líka að komast aðeins barnlaus og kalllaus til eyja með vinum mínum (það hefði samt verið alltílagi að vera með Dodda með sér) en annars gerði ég ekkert. Hrafnkell sannaði enn og aftur að hann er draumaferðafélagi, var rólegur þegar mamman fékk smá panikk yfir flugmiðanum á leiðinni til Íslands, var rólegur í flugvélinni þrátt fyrir mikið og langt ferðalag. Á ferðalögum er Hrafnkell nefnilega bæði rólegur og skemmtilegur (oftast amk) og það er allt sem maður getur beðið um hjá 2-3 ára gömlu barni.

Það var aftur brotist inní bílinn okkar, núna var meira skemmt heldur en stolið – en þetta er svosem hluti af því að búa í mjög rólegu hverfi í stórborg. Því miður var það ekki það eina sem var stolið, Doddi varð fyrir nokkrum vasaþjófum (einstaklega óheppinn á djamminu) og svo var hjólinu hans stolið. Einnig tókst Dodda að tína (eða láta stela af sér) peningaveskinu, sem betur fer var ekki mikill peningur í því en verra var að glata greiðslukortum ofl svoleiðis.

Ég fór til Berlínar í Október, með bekknum mínum. Það var mjög gaman, góð tilbreyting frá hinu daglega lífi. Já og Doddi fékk sér mús (sem er skaðræðiskvikindi). Já og Hrafnkell fluttist úr Vuggestue yfir í Börnehave í sumar, enda orðinn stór strákur.

Svo fórum við til Noregs til að halda jólin, þar sem að Hrafnkell sannaði það enn og aftur að hann er frábær á ferðalagi (haha ég get ekki sagt þetta of oft ).

Árið 2009 er óskipulagt að miklu leiti. Ég útskrifast í vor og þarf því að fara að ákveða hvað ég vil gera, mig langar til að læra meira – sérhæfa mig meira þar sem að þetta nám finnst mér vera of víðtækt og ekki nógu nákvæmt. Ég hef verið að skoða hvort og hvaða möguleika maður hefur á fjarnámi, en því miður eru þeir ekki fjölbreyttir – amk ef maður ætlar að læra á Íslandi. Ég vil frekar halda áfram að læra núna, halda áfram að læra, heldur en að stoppa og fara að vinna og eiga kannski erfiðara með að halda áfram að læra seinna. Þar fyrir utan er mikill samdráttur í atvinnulífinu hérna í Kaupmannahöfn alveg einsog á Íslandi, kannski ekki miklar draumavinnur í boði fyrir útlending einsog mig – sérstaklega þegar maður er að reyna að troða sér inní geira sem tilheyrir algerlega lúxus og munaði. Þá er kannski betra að vera í skóla á meðan heimskreppan jafnar sig aðeins. Ég verð líka að viðurkenna að þessa dagana þá þjáist ég af heimþrá, í fyrsta skiptið síðan við fluttum út langar mig mikið til að pakka saman og flytja heim. En ég vil samt ekki flytja heim í ekkert, enga vinnu, enga peninga, ekkert heimili – ég vil vinna lottó fyrst