Langur dagur

Við Hrafnkell erum sko búin að vera dugleg í dag. Við fórum nefnilega á fætur (hægt og rólega reyndar), fórum í bað og fengum okkur að borða og svoleiðis. Svo tókum við okkur til og græjuðum okkur í ferðalag dagsins.

Við nefnilega löbbuðum inn í miðbæ, eftir Istedgade, þar sem Hrafnkell sá hunda, prinsessur (í prinsessuturnum), berfættar konur (sem verða að kaupa sína eigin skó, en mega sko ekki fá hans skó) og ýmislegt annað áhugavert – en ég sá róna, hórur, rusl og drasl (og þvílík pissufýla sumstaðar).

Á Ráðhústorgi var eitthvað Asíudæmi í gangi og við horfðum aðeins á einhverjar skrítnar, skáeygðar konur dansa við tónlist sem skar í eyrun. Svo fórum við aftur að aðalbrautarstöðinni, keyptum okkur klippikort vegna þess að við munum nota lestarnar slatta þar til að við förum heim til Íslands. Þar næst var förinni haldið í s-tog c í áttina að Ordrum (já eða Klampenborg er endastöðin) því að okur var boðið í babyshower (barnasturtu?) til Louisu, sem er bekkjarsystir og hópfélagi Þórðar (og sónarnir eru ekki sammála en hún er skrifuð á bilinu 6-8. sept!). Þegar þangað (á lestarstöðina) var komið þá tók við að finna húsið. Þar sem að ég hafði tekið mig til og teiknað þetta líka flotta kort af svæðinu (útaf því að prenntarinn er bæði bilaður og bleklaus) og það fyrsta sem ég fann var gata sem ég hafði ekki teiknað inn á kortið – en þetta hafðist samt og við fundum staðinn.

Í barnasturtunni voru aðalega bekkjarsystkini Þórðar og ég hafði engan hitt af þeim  nema Louisu, svo að ég átti smá erfitt með feimnina í mér (en þetta var samt ótrúlega alltílagi). Nokkrir höfðu hitt Hrafnkel áður en hann var líka mjög feiminn til að byrja með. Svo þegar feimnin fór að renna af honum og hann fór að haga sér einsog venjulega þegar hann er meðal fólks þá var ég spurð hvort að hann væri alltaf svona “energetic” og ég horfði til bara og sagði “well, he is his fathers son” og þau horfðu á mig og skildu þetta engan vegin því að Þórður ku vera svo yfirvegaður og rólegur! hahhahahahaha, þau hafa aldrei séð hann keyra í snjó…

En anyway þetta var reyndar bara frekar gaman, og þó að þetta sé svona sjúklega væminn og hallærislegur amerískur siður þá finnst mér þetta bara svoldið sniðugt. Í mínum huga kæmu gjafirnar þá sennilega á móti vöggugjöfunum reyndar en það skiptir ekki öllu máli.

Svo fórum við Hrafnkell heim með lestinni aftur – í þetta skiptið alla leið til Enghave, en það er bara 2 stoppum lengra en miðbærinn (við fórum sko bara labbandi í miðbæinn því að mig vantaði þetta klippekort og það er ekki hægt að kaupa það á Enghave st.) og svo var (pirraður) Hrafnkell sendur beint í rúmið því að klukkan var svona mikið.