this too shall pass…?

Gærdagurinn var ekki alveg yndislegur. Tíminn sem átti að vera fyrir hádegi hafði allt í einu verið færður og settur eftir hádegi – sem er mun óhenntugra fyrir mig en jæja ég fór í skólann.

Kennarinn virðist vera algert fífl, ég get eiginlega ekki orðað það öðruvísi. Hann er sannfærður um að hann viti best og það skiptir engu hvaða rök eru færð á móti hann hlustar ekki. Hann td. hélt því fram að 4 ára börn gætu ekki lært að fara vel með dót, það væri í eðli þeirra að henda öllu til og frá, labba á því osfr. Ég hélt því fram að það væri kjaftæði og ef að 4 ára börn höguðu sér svoleiðis þá væri það foreldra-/uppeldisvandamál og ekkert annað.  Anyway þá er náttúrulega æðislegt að byrja önnina á því að rífast við kennarafíflið – en svo leið tíminn og hann talaði og talaði og talaði og svo af rælni kíkti ég á úrið mitt….

Málið er að til að komast heim nógu snemma til að sækja Hrafnkel áður en leikskólinn lokar þá þarf ég að leggja af stað úr skólanum í seinasta lagi nákvæmlega þegar tíminn á að vera búinn  - kl 15:45. Þegar ég leit á klukkuna var hún nákvæmlega 16:00 svo að ég greip saman dótið mitt (eða svona stærstan hlutann af því) og hljóp (bókstaflega) út að strætóstöð.

Þar tók við að bíða eftir strætó, sem var seinn – ekki mjög seinn en nógu seinn til að stressa mig enn meira. Svo þegar strætóinn stoppið við lestarstöðina hljóp ég að réttum lestarpalli – og þurfti þar að bíða eftir lestinni.

Svo í lestinni hringdi ég í leikskólann til að segja þeim að ég væri að koma eins hratt og ég gæti.  Þegar ég kom svo (hlaupandi frá lestarstöðinni)  í leikskólann þá var klukkan 3 mín í 5 (leikskólinn lokar kl 5) .

Í dag var ég viss um að dagurinn yrði betri en í gær. Ég fann líka þetta fallega bréf í póstkassanum um að ég fengi þrátt fyrir allt aukabarnabæturnar borgaðar í næstu viku – jey! Ég ætlaði að fara á bílnum í skólann því að ég er ekki með neinn pening (bókstaflega) á mér til að borga í lestarnar en þegar ég kom að bílnum þá hafði einhver lagt brjálæðislega nálægt bílnum og þar sem að það er snjór þá þurfti ég að hjakka út úr stæðinu. Ég gat ekki reynt að hjakka neitt með þennan bíl alveg upp við minn.

Svo að ég ákvað að fara bara inn aftur, segja fokkit með skólann í dag og fjandinn hafi það á morgun verður góður dagur

Vondur draumur

Í gærkveldi fór ég aðeins seint að sofa, því einsog svo mörg önnur kvöld fékk ég ægilegt hugstrump rétt þegar ég var að búa mig í rúmið og bara varð að græja og gera aðeins áður en ég færi að sofa. Klukkan var því 1:17 þegar ég fór upp í rúm, þar sem ég var þreytt þá las ég eiginlega ekkert og var því klukkan 1:20 þegar ég slökkti ljósið og ákvað að fara að sofa.

Það tók mig smá stund að sofna, mér fannst mér vera óþægilega heitt og ég var með fótapirring. Þannig að ég bylti mér svolítið en það gékk svosem ekki svo langt að ég myndi segja að ég hafi verið andvaka. En þar sem ég ligg þarna og er að reyna að sofna þá opnast hurðin á herberginu mínu og það kemur inn maður – ég sest beint upp (reisi mig upp án þess að nota hendur – skemmtilegt trikk sem ég gæti aldrei gert ef ég væri með fullri meðvitund en þó hef ég amk einu sinni gert þetta áður) og sé að hann er rosalega hávaxinn. En þar sem að það er myrkur í herberginu sé ég bara skuggamynd af honum – engin smáatriði nema að hann er rosalega hávaxinn og ég öskra “get out, get out, get out”… og þannig vaknaði ég, við öskrin í sjálfri mér.

Þar sem að ég hafði ekki einu sinni náð að meðtaka það að ég væri sofnuð tók það smá tíma að meðtaka það að ég væri vöknuð aftur, hjartað barðist um í brjósti mér meðan ég sat í rúminu og starði í átt að “manninum” og reyndi að átta mig á því hvort að hann væri þarna eða ekki. Ég held að ég hafi í raun varla áttað mig á því að þetta var í alvörunni bara draumur fyrr en ég heyrði mjóróma rödd sem sagði “mamma, ég er ennþá alveg rosalega þreyttur” koma úr barnarúminu. Þegar ég hafði sannfært Hrafnkel um að hann mætti sofa meira og sjálfa mig um að ég hefði ekki hrætt líftóruna úr honum þá leit ég aftur á klukkuna og hún var 1:41.

Shit hvað þetta var óþægilegt, ég er ekki að grínast ég drapst næstum úr hræðslu og mér finnst ég ennþá vera í smá adrenalínsjokki. Þó átti ég, sem betur fer, ekkert erfitt með að sofna aftur og svaf ágætlega restina af nóttunni.

Hlutirnir farnir að skýrast meira

Við Þórður teljum okkur vera nokkurnvegin búin að skipta draslinu okkar upp, næsta skref verða svo bílarnir og skuldir. En ég semsagt losaði mig við meira af dótinu í stofunni – það sem að verður eftir verður tölvuborðið mitt (sem er reyndar í svefnherberginu einsogstendur), tölvustóllinn, lítill billy skápur og svo eitthvað dót sem Hrafnkell á… Frekar tómlegt kannski hehe.

Þannig að ég þarf að finna einhverja sófalausn og svo vantar mig góða hugmynd fyrir það hvað ég á að gera við bækurnar mínar, ekki það að núna verður nóg af skápaplássi sko en ég vil hafa bækur uppi við – nenni ekki að þurfa að gramsa inni í skáp til að sjá hvaða bækur ég á. Ég er að spá í að kíkja á einn loppemarked um helgina, aðalega til að skoða (draslið hans Dodda er náttúrulega ennþá hérna) og sjá svona hvort að það sé eitthvað sniðugt þarna.

Einnig hef ég mjög verið að velta  grjónapoka hugmyndinni hennar Valdísar fyrir mér, er alveg sannfærð um að það gæti verið mjög kósý ef að það sé vel gert og vel úthugsað. Það er bara svo erfitt að úthugsa þetta þegar maður hefur ekki fyllinguna og ég tími ekki að kaupa fyllingu fyrr en ég er alveg viss um það hvað ég er að gera. Ég er að hugsa um að græja grjónasófa en ég veit ekki hvort að ég ætti að gera stóran kodda (einsog fatboy) er og setja það svo þannig upp við vegginn að það sé nokkurnskonar sófi, eða hvort að maður ætti að gera kassa (semsagt kodda sem er með hliðar) og reyna að leggja það svo að það sé sófi, eða hvort að maður eigi að sníða áklæðið í L og þá hvort að bak og seta eigi að vera eitt stykki eða 2 stykki – eða hvort að þetta sé bara glötuð hugmynd yfirleitt.

Annars var ég að ræða við son minn um daginn og ég sagði honum að pabbi hans ætlaði að taka sófann okkar þegar hann kæmi aftur til Danmerkur og strákurinn var alveg sáttur við það, sá ekkert vandamál. Svo sagði ég honum að pabbi hans ætlaði að taka sjónvarpið og þá var HM ekki jafn sáttur, hann missti reyndar ekki stjórn á skapi sínu en hann reyndi eftir fremsta megni að benda mér á það að við þyrftum að eiga sjónvarp og að pabbi hans gæti bara fundið eitthvað annað sjónvarp því að við þyrftum að nota okkar sjónvarp. Honum leist ekkert á þá hugmynd mína að eiga ekkert sjónvarp – en reyndar er það kannski þetta ástfóstur hans við sjónvarpið sem veldur því að ég vildi alls ekki fá sjónvarpið og er mjög sátt við að Doddi taki það.

Annars er ég bara núna að dunda mér við að fara í gegnum allt draslið okkar, skipta í mitt – hans – Hrafnkell (sumt dót sem hann fær seinna bara einsog myndir af okkur Dodda saman osfr) og síðan óákveðið. Þar af leiðandi er heimilið í smá upplausn, pokar og drasl alls staðar en þetta verður þess virði þegar uppi er staðið. Ég vil nefnilega helst að þegar þar að kemur (sem er vonandi frekar fyrr en seinna – þó að ég átti mig alveg á því að Þórður verður að hafa einhvern stað til að setja draslið sitt á áður en hann tekur það) geti hann bara komið með fluttningaliðið sitt og gengið að öllu vísu. Já og einnig hef ég verið að dunda mér við að reyna að ákveða hvað ég ætla að kaupa mér þegar lín kemur, fyrst og fremst ætla ég að fá mér nýja og ábyrga tölvu (voða fín asus tölva sem ég hef í huga) og svo ætla ég að splæsa í nýja og meðfærilegri myndavél (og svo ætla ég líka að kaupa mér ný nærföt og…. og… og….)

Og svo það sem “mestu” máli skiptir er að þegar Doddi verður loksins kominn með húsnæði og það verða loksins komnar pabbahelgar þá ætla ég að halda feitt partý hérna og ég get varla beðið eftir að það komist einhverjar dagsetningar á pabbahelgarnar svo að ég geti byrjað að skipuleggja það

*geisp*

Ég er búin að koma mér í smá vítahring. Ég vakna ógeðslega þreytt og úldin á morgnanna, kem syni mínum í leikskólann og svo annað hvort hef ég lagt mig en oftar (því að ég er svo þrjósk að ég vil ekki leggja mig á daginn) þá kem ég mér fyrir og horfi á eitthvað og jafnvel prjóna með (því að þá er þetta ekki alger leti sko). Svo líður dagurinn og mest lítið gerist (þarf svo mikið að prjóna sjáiði til), svo sæki ég Hrafnkel – er svona þokkaleg mamma þar til að hann þarf að fara að sofa, rembist við að sofna ekki við lesturinn og fer svo fram. Það sem gerist síðan frá 8-11 er að ég hressist við, verð full af orku og framkvæmdagleði. En þó, af tillitssemi við nágrannana, hef ég hemil á mér og fer yfirleitt í mesta lagi í smávægilegar framkvæmdir (einsog að vaska upp eða ganga frá einhverju) og svo fer ég í rúmið. Þegar þangað er komið er ég glaðvakandi og hress, svo að ég fer að lesa. Svo les ég og les og les þar til að ég hef ekki samvisku til að lesa meira, þá legg ég frá mér bókina og fer að hugsa. Eftir einhvern pirring yfir öllu þessu hugsi sofna ég svo allt of seint.

Í morgun kom það svo fyrir að við sváfum yfir okkur. Barnið svaf og ég virðist hafa bara slökkt á vekjaranum, þó ég muni svosem ekki eftir framkvæmdinni. Ég rumskaði þó kl 20 mín í 10 og fékk vægt taugaáfall – það er nefnilega mælst til þess að börn séu komin fyrir klukkan 9 á leikskólann. Úps… Þannig að ég rauk á fætur, dró barnið á fætur – klæddi það úr og í og rauk svo inn í eldhús til að græja nesti meðan barnið skreið undir mömmu sæng og sagði “ég er þreyttur, ég vil sofa meira, það er ekki kominn dagur”
Eftir smá þref tókst mér að sannfæra hann um að fara á fætur, það væri víst kominn dagur og allir væru farnir að sakna hans í leikskólanum – það sem setti punktinn yfir i-ið var loforð um kökusneið í morgunmat :-s En engu að síður tókst mér að græja hann (og mig svona nokkurnvegin) og koma honum út og í leikskólann á ca 30 mín, sem er að mínu mati nokkuð gott þar sem að samstarfviljinn hjá honum var ekki alveg með besta móti.

Svo fór ég í ikea og tiger og í linskuskoðun og svo fór ég heim til að ég myndi kannski hugsanlega hætta að eyða peningum. Þegar heim var komið þá fór ég í gegnum prjónadótið mitt og saumadótið mitt og endurraðaði svolítið og gekk svo frá hinu og þessu. Náði svo í Hrafnkel og við leiruðum og lituðum og horfðum svo (já eða hann horfði) á youtube  á meðan ég eldaði mat.

Núna verð ég bara að segja að ég er úrvinda svo að ég ætla að leyfa mér að horfa bara á eitthvað sniðugt, prjóna og jafnvel fá mér 1/2 rauðvínsglas (sem ég keypti í ikea)…

En að öðru… Núna erum við Þórður loksins farin að ræða eitthvað skiptingu á draslinu okkar, það eru reyndar bara nokkrir hlutir sem við erum nokkurnvegin búin að ákveða, ég mun fá rúmið, tölvuskjáinn (af borðtölvunni), góðu tölvuhátalarana og prentarann – en hann mun fá sjónvarpið (og meððí), stóru myndina í stofunni og sófasettið. Og það vekur upp spurninguna, hvað í ósköpunum á ég að gera við stofuna þegar bæði sófasettið og sjónvarpið verður horfið (núna er ég alls ekki að segja að ég vilji fá þessa hluti, er alveg viss um að þeir munu veita Þórði meiri ánægju en mér)? Ég er amk ekki alveg á því að fara að kaupa mér sófasett, amk ekki nýtt – spurning hvort að maður kíki á einhverja flóamarkaði eða eitthvað – en maður verður að geta boðið fólki uppá að setjast niður er það ekki? Svona ef ég geri ráð fyrir því að fá einhverja í heimsókn. Kannski maður saumi bara fullt af púðum og svo þegar fólk kemur þá segir maður bara “gjörðu svo vel, veldu þér púða og komdu þér vel fyrir á góflinu” hehe. Mig langar reyndar líka til að geta einhvernvegin boðið fólki uppá gistingu, en því væri hægt að redda með því að kaupa bedda í ikea eða vindsæng eða eitthvað.

En anyway það verður spennandi að sjá hvernig stofan verður þegar Þórður verður búinn að taka sitt – endar kannski bara þannig að Hrafnkell fái geggjað stórt leikherbergi

hvað á maður að segja eiginlega?

Nokkrum sinnum hefur mér dottið í hug að skrifa eitthvað hérna en ég hef alltaf hætt við. Síðan mamma, pabbi og Ragna fóru hefur líf mitt að mestu snúist um að læra fyrir próf og reyna svo að sjá hvernig ég sný í lífinu. Enn sem komið er hef ég voðalega lítið til að tala um annað en skólann (og ekki mikið áhugavert að gerast þar núna), Hrafnkel (sem er auðvitað alltaf jafn frábær) og skilnaðinn við Þórð. Satt best að segja langar mig meira til að skrifa um eitthvað annað – maður á víst ekki að segja hvað sem er á netinu og þar fyrir utan veit ég vel að fyrrverandi tengdamóðir mín les hérna reglulega og sumt á hún ekki að þurfa að lesa hérna.

Málið er að hingað til hafa samskiptin á milli mín og Dodda ekki verið einsog best hefði á kosið. Þau hafa ekkert verið hræðileg, hefðu alveg pottþétt getað verið verri, en engu að síður hafa verið fleiri misfellur en ég hefði viljað. Ég ætla ekki að fara út í nein smáatriði hérna.

Prófin hafa hingað til gengið vel, eitt próf eftir en ég efast um að það verði til vandræða – þó að ég átti mig ekki alveg á því hvernig er hægt að prófa úr nánast engu efni. En það kemur bara í ljós.

Hrafnkell hefur það líka mjög gott. Hann er duglegur að stækka og lita þessa dagana – gerir nánast ekkert annað en að lita alla daga, amk hérna heima við. Svo á milli höfum við haft það heldur náðugt og horft á þónokkrar nýjar prinsessuteiknimyndir og rætt saman um hitt og þetta. Mamman er kannski heldur knúsin við hann því að í dag sagði hann “Æi mamma, ekki elska mig alveg svona mikið”

Það er kannski ljótt að segja það en ég hlakka til að fá pabbahelgar og einhvern tíma til að eyða bara í sjálfa mig, þaes einhvern tíma sem er ekki á leikskólatíma – ég er svo mikil B manneskja að sá tími nýtist aldrei í neitt skemmtilegt. Þegar þar að kemur mun ég kannski fara að hafa eitthvað skemmtilegra að skrifa. Það er satt best að segja hundleiðinlegt að hafa aldrei neitt að segja nema eitthvað sem tengist Þórði – sérstaklega þar sem mig langar bara hreinlega ekkert til að tala endalaust um hann.

Ps. Ég veit ekki af hverju það stendur alltaf bara 1 comment við allar færslur hvort sem er 0 comment, 1 comment eða 50. Ég mun (kannski) kíkja á það einhverntíman – en ég nenni því ekki núna.

Gleðilegt nýtt ár!

Gleðilegt nýtt ár!

Núna er komið nýtt ár, mamma og pabbi fara aftur til síns heima á morgun – Ragna fer svo á miðvikudaginn og svo er próf á fimmtudaginn og ef Þórður stendur við sitt þá verður smá djamm á föstudaginn, svo er próf á þriðjudaginn (eftir viku) – þannig að það er nóg að gerast næstu daga. Svo kemur smá pása og svo er seinasta prófið 25. janúar.

Ég get ekki beðið eftir að þessi önn verður búin, já eða amk eftir að klára prófið sem verður á þriðjudaginn (eftir viku) því að þá fær maður smá tíma til að anda. Þá ætla ég líka að taka mig til og fara í gegnum mest allt draslið hérna og flokka Þórð í burtu – það er að segja föt og smáhluti, við erum víst ekki búin að skipta neinu öðru upp. En kannski verðum við komin eitthvað áleiðis með að gera það eftir hálfan mánuð – vonandi amk, ég vil nefnilega bara koma öllu á hreint.

Orðin 27 og alveg að koma nýtt ár

26 ára afmælisdagurinn minn var ekki skemmtilegur. Mest allur dagurinn fór í sjálfsvorkun yfir því að vera föst í einhverjum útnára án vina og fjölskyldu svo hjálpaði ekki til að kvöldmaturinn voru pylsur og eitthvað álíka rusl. Ég var sár og leið því að þó að 26 ára sé ekki merkilegt afmæli þá ætti afmælisdagurinn manns alltaf að vera sérstakur að einhverju leiti. 26 ára afmælisdagurinn minn var bara sérstaklega leiðinlegur.

27 ára afmælisdagurinn minn var rólegur en góður. Hrafnkell kom upp í til okkar Rögnu og horfði á teiknimyndir, heimtaði svo að ég bakaði köku þegar hann fattaði að það væri afmælið mitt. Ég sofnaði aftur og dreymdi langan og ruglingslegan draum þar sem að aðalatriðið var að Ragnar afi sagði að Hrafnkell yrði yfir 100 ára gamall. Svo fór mestur dagurinn í leti, ég fór í sturtu og dúllaði mér við að gera mig pínu fína meðan mamma og pabbi elduðu dýrindis lambahrygg, meðlæti og svo súkkulaðimús fyrir eftirmatinn. Ég fékk 2 pakka, annarsvegar dagbók frá Hrafnhildi og hinsvegar peysu frá mömmu og pabba. Ég eyddi smá hluta af deginum í að hugsa hvað það væri gaman ef maður hefði einhverja vini hjá sér til að djamma mér en ákvað svo að ég myndi bara djamma með þeim seinna.

Árið 2009 hefur verið skrítið. Það byrjaði með því að ég fór í 2 próf og fékk góðar einkunnir, svo tók við 4. og seinasta önnin í KTS. Sú önn var eiginlega ekkert nema vesen og leiðindi, samstarfið í hópnum mínum gékk ekki mjög vel (ég og önnur stelpa áttum ekki vel saman) og einnig var fyrirtækið sem við unnum með alveg hrikalega erfitt í samstarfi.

Við fórum til Íslands um páskana, sú ferð átti sína kosti og galla. Valdís og Tryggvi eignuðust “lítinn” strák, ég átti góðar stundir með vinum og fjölskyldu – en það voru líka neikvæð atriði (sem ég ætla ekkert að velta mér uppúr hérna).

Um sumarið útskrifaðist ég og það hefði sko getað verið frábær tími í mínu lífi ef að Doddi hefði ekki verið farinn til Noregs til að vinna svo að ég var ein og yfirgefin með Hrafnkel og hafði ekki tækifæri til að taka þátt í félagslífinu að neinni alvöru. Til þess að geta tekið þátt í sjálfri útskriftinni þurfti ég að standa í hellingsveseni við að koma Hrafnkeli í pössun – en það hafðist allt. Ég útskrifaðist og stuttu seinna fórum við Hrafnkell til Íslands. Á Íslandi áttum við góðan tíma í góðu veðri og með góðu fólki, við gerðum margt en þó var margt fleira sem við hefðum viljað gera.

Í haust var svo mikil óvissa þar sem að ég komst ekki strax inn í skólann minn, ég fékk ekki endanlegt svar um inngöngu fyrr en daginn sem skólinn byrjaði. Það var mikill léttir að komast inn í skólann, þar sem að það er meira en að segja það að fá vinnu einhverstaðar í danmörku þessa dagana. Gallinn við skólann er þó hvað hann er langt í burtu.

Skólinn gékk bara nokkuð vel framan af þrátt fyrir að námsefnið væri þurrt og já eiginlega frekar leiðinlegt. En síðan hefur bæði lífið og skólinn verið mjög erfitt síðan í miðjum nóvember. Þórður ákvað að fara frá mér og ég komst að því að ég er (mjög líklega) með pcos. Tíminn hefur farið í að halda haus, komast fram úr rúminu á morgnanna og rembast við að einbeita sér að skólanum til þess að eiga möguleika á að fá að taka próf í janúar. Ég er ennþá sár, reið og varla búin að átta mig á þessu. Það var þó ekki fyrr en mamma, pabba og Ragna voru komin til okkar og ég var búin að skila inn verkefninu sem að raunveruleikinn helltist yfir mig aftur. Jólin voru góð, einsgóð og þau gátu verið miðað við kringumstæður – en þau voru samt pínu erfið.

Þannig að í minningunni þá var árið 2009 bæði gott og vont, vondu punktarnir skyggja þó á góðu punktana. Mér finnst pínu einsog allt sem gat farið til fjandans hafi farið til fjandans.

Það tímabil sem tekur við núna verður örugglega erfitt en gefandi. Ég er sannfærð um að ég mun enda með meira en ég byrja með, ég er sannfærð um að ég mun vera hamingjusamari að ári en ég er núna. Ég er sannfærð um að árið 2010 verður mér betra en 2009. En fyrst þarf ég að komast í gegnum prófin og einnig að fá Þórð til að gera upp öll okkar mál, því fyrr sem við gerum þau upp því fyrr getum við haldið áfram með lífið. Þó að mér þyki vænt um hann, þó að ég óski honum alls hins besta í lífinu og þó að ég hafi einhverjar vonir um að við getum verið vinir í framtíðinni þá held ég að það væri best fyrir alla að koma öllum málum á hreint.

Í mínum huga er árið 2010 ár uppbyggingar og sjálfsþekkingar. Núna er tíminn til að kynnast sjálfum sér aftur og verða sterkari einstaklingur fyrir vikið.

og lífið heldur áfram

Það er komin vika og satt best að segja þá finnst mér ótrúlegt hversu vel mér líður – miðað við hvað ég var í miklu rusli á fimmtudag og föstudag. Kannski er ég bara í einhverri afneitun eða kannski er ég bara loksins að átta mig á því að þetta reddast, þetta verður bara allt í lagi. Ég vil reyndar líka þakka þessu það að ég hef reynt að vera jákvæð, amk meiri hluta dagsins, ég hef líka talað óendalega mikið við alla mína góðu vini – og er eiginlega komin með ógeð á vælinu í sjálfri mér hehe.

Núna, í fyrsta skiptið í töluvert langan tíma, finnst mér ég vera sjálf við stjórn í lífi mínu og það er góð tilfinning. Núna get ég tekist á við dagleg verkefni – enda kominn tími til hehe. Skólaverkefnin eru loksins farin að ganga eitthvað, ég er byrjuð að kaupa jólagjafir og bíð bara eftir að fá blekið mitt svo að ég geti sent jólakort. Svo er planið að taka aðeins í gegn hérna áður en fjölskyldan mín kemur en bakstur og konfekt gerð fær að bíða þar til þau koma. Ég er hvort eð er alin upp við að þetta er oft gert svona seinustu daga fyrir jól, þegar skólinn er kominn í frí.

Ég fór í “keilu” í gær, það er að segja við Anna ætluðum í keilu en svo fórum við bara og fengum okkur að borða og komumst ekki lengra vegna seddu og leti. En við borðuðum góðan mat og töluðum mikið saman og það var bara ljómandi gaman. Og svo ætla ég að fara út á föstudagskvöldið með Camillu, Önnu og vinafólki Önnu – sem er að koma að heimsækja hana yfir helgina – og það á eftir að verða ljómandi gaman, ég er búin að ákveða það

Doddi býr hérna ennþá, ég veit ekkert hvort að eitthvað er að gerast í þeim málum. Vonandi þó okkar allra vegna.

… einn dagur í einu

Ég hef ákveðið að ég vil hafa allt uppi á borðinu, ég ætla að blogga um það hvernig mér líður og hvernig mér gengur. Ég hef eytt of löngum tíma í að þykjast að allt sé í lagi, hef forðast að tala við vini mína og fjölskyldu þegar hlutirnir hafa verið erfiðir og ég nenni því ekki lengur. Það er ekki í eðli mínu að vera óheiðarleg, sumir myndu eiginlega frekar segja að ég væri óþægilega hreinskilin (brutally honest) og ég held hreinlega að það fari mér betur.

Þegar ég var lítil þá var ég alltaf að gera eitthvað af mér og þegar einhver kom að mér þá var ég ævinlega búin að upplýsa þann hinn sama um allt sem ég hafði gert áður en nokkur hafði grunað mig um eitt eða neitt.

En já, til að koma í veg fyrir misskilning, ég fór til læknis í gær til að fá niðurstöður úr blóðprufum. Málið er ekki að ég hafi haldið að ég væri ólétt heldur var ég hjá lækninum vegna annarra vandræða. Niðurstöðurnar úr blóðprufunum sýndu að ég er með töluvert of mikið magn af testósteróni í líkamanum og það bendir til þess að ég sé með PCOS eða fjölblöðrueggjastokka heilkenni. Til þess að fá staðfestingu á þessari greiningu þarf ég að fara til kvennsjúkdómalæknis, sem mun sennilega spyrja mig fjölda spurninga um hitt og þetta sem og gera ómskoðun á eggjastokkunum mínum. Þar sem að þetta er heilkenni þá er þetta ekki læknanlegt en það er hægt að halda þessu niðri með bæði lyfjum og því að koma sér í form (haha er það ekki hvort eð er svarið við öllu þegar of feitir fara til læknis?).

Ég hef fengið ótal margar kveðjur  frá óendanlega mörgu fólki og það virðast allir boðnir og búnir til að gera hvað sem er til að láta mér líða betur. Það er ótrúlegt hvað það er gott að finna svona mikinn stuðning, finna það hvað maður er rosalega heppinn að eiga svona gott fólk útum allt. Það hjálpar mikið, þá er maður ekki jafn mikið einn eitthvað.

Mér líður miklu betur í dag en í gær og betur í gær en í fyrradag og á morgun ætla ég að dýfa mér í lærdóm – guð veit að þörf er á. Það hjálpar líka að ég náði að sofa vel í nótt (þrátt fyrir pirrandi draumfarir) og svo náði ég að borða svolítið í dag.

Ég er byrjuð að móta með mér skoðanir á því hvað ég ætla að gera næst því að núna get ég virkilega gert það sem ég vil gera og þarf bara að sjá til þess að Hrafnkell passi inní þá mynd og satt best að segja þá er pínu notalegt að hugsa bara um eigins rassgat til tilbreytingar. Það er alveg kominn tími til að vera svolítið sjálfselskur held ég.

Já og auðvitað eitt það mikilvægasta! Mamma, pabbi og Ragna ætla að vera svo yndisleg að koma til okkar Hrafnkels 20. desember og vera með okkur yfir jólin og áramótin Ég er strax farin að hlakka til

…og einsog Helga María sagði: heitustu mömmurnar eru einstæðar…

Eftir endann á einum kafla leynist upphafið á þeim næsta

Í fyrradag tjáði Þórður mér það, eftir að ég hafði lifað í óvissu í nokkrar vikur, að hann teldi ekki grundvöll til að reyna áfram að vera í þessu sambandi. Hann sagði mér að þetta væri búið.

Eins sárt og var að heyra þessi orð þá voru dagarnir á undan búnir að vera óendanlega sárir líka, of fátt hafði verið sagt og ég hafði beðið í nánast fullkominni óvissu um framtíðina, og að vissu leyti var bara gott að fá loksins að vita hvar ég stend. En þetta er samt bæði erfitt og sárt, ég syrgi sambandið sem ég hélt að ég ætti, ég syrgi framtíðina sem ég hafði stefnt að og mér líður illa í óvissunni sem umlykur næstu daga.

Við skiljum ekki í illu, enda græðum við ekkert á því. Ég er sár og reið og hrædd en ég óska Þórði bara alls hins besta. Hann mun flytja út, um leið og hann finnur sér einhvern stað til að vera á. Þangað til verður hann hér og við verðum að reyna að púsla saman lífinu þannig að allt gangi þokkalega smurt í kringum Hrafnkel. Við erum ekki búin að segja Hrafnkeli ennþá, veit ekki alveg hvenær við komum okkur í það, hann er á erfiðum aldri. Hann skilur svo margt en svo lítið, og hann spyr óhikað ef hann hefur spurningar.

En núna er upphafið af nýju tímabili og ég hvorki sé eftir kaflanum sem var að ljúka né óska þess að hann haldi áfram. Þeim sem hafa spurt hef ég sagt að það þurfi eitthvað stórfenglegt að gerast til þess að við byrjum saman aftur, það er of mikið sem er enn ósagt og það litla sem var sagt særir alveg nóg. En ég ætla aldrei að segja aldrei. Við erum bæði á markaðnum núna, við munum alltaf þurfa að hafa samskipti – þetta er ekkert klippt og skorið – og hver veit hvað gerist í framtíðinni, en ég held þó að hvorugt okkar muni fara og leita að hinu aftur.

Það sem ég hef áttað mig á, seinustu daga, er að ég á óendanlega góða vini og fólk sem ég vissi ekki að væru vinir mínir hafa svo sannarlega sannað gildi sitt. Ég er líka ekki jafn “hræðilega gömul” og mér var farið að finnst einhvernvegin, þegar systur mínar voru 26 (uss, ég er enn bara 26) þá fannst mér þær ekki nærri jafn fullorðnar og mér hefur fundist ég vera undanfarnar vikur eða mánuði. Og ég er búin að vera í þessum fullorðinsleik meira og minna síðan ég byrjaði með Þórði. Núna er kominn tími til að lifa aðeins, gera það sem ég vill, einsog ég vill, þegar ég vill. Núna get ég farið í river rafting án þess að hafa samviskubit yfir því að hann hafi ekki farið, núna get ég farið í bíó án þess að spá í því hvort að honum langaði að sjá þessa mynd osfr.

En þetta þýðir líka að ég mun búa ein með Hrafnkeli og það er svolítið scary. Því að þó ég hafi alltaf kunnað að meta einveruna þá hef ég líka þörf fyrir fullorðinssamkipti. Einnig finn ég að núna hef ég rosalega þörf til að tala um þetta, tala um þetta og allt annað. Og þá eru miðlar einsog facebook og msn ómetanlegir. Ég get pikkað gegnum tárin.

En núna þarf ég að græja mig og fara til læknis. Fara í læknisheimsókn sem ég hef beðið eftir lengi en er líka mjög scary og ég get ekki ákveðið hvort er hræðilegra ef að læknirinn segir já eða nei. Einhvernvegin er ég hrædd við allar niðurstöður. En meira um það seinna.