*geisp*

Ég er búin að koma mér í smá vítahring. Ég vakna ógeðslega þreytt og úldin á morgnanna, kem syni mínum í leikskólann og svo annað hvort hef ég lagt mig en oftar (því að ég er svo þrjósk að ég vil ekki leggja mig á daginn) þá kem ég mér fyrir og horfi á eitthvað og jafnvel prjóna með (því að þá er þetta ekki alger leti sko). Svo líður dagurinn og mest lítið gerist (þarf svo mikið að prjóna sjáiði til), svo sæki ég Hrafnkel – er svona þokkaleg mamma þar til að hann þarf að fara að sofa, rembist við að sofna ekki við lesturinn og fer svo fram. Það sem gerist síðan frá 8-11 er að ég hressist við, verð full af orku og framkvæmdagleði. En þó, af tillitssemi við nágrannana, hef ég hemil á mér og fer yfirleitt í mesta lagi í smávægilegar framkvæmdir (einsog að vaska upp eða ganga frá einhverju) og svo fer ég í rúmið. Þegar þangað er komið er ég glaðvakandi og hress, svo að ég fer að lesa. Svo les ég og les og les þar til að ég hef ekki samvisku til að lesa meira, þá legg ég frá mér bókina og fer að hugsa. Eftir einhvern pirring yfir öllu þessu hugsi sofna ég svo allt of seint.

Í morgun kom það svo fyrir að við sváfum yfir okkur. Barnið svaf og ég virðist hafa bara slökkt á vekjaranum, þó ég muni svosem ekki eftir framkvæmdinni. Ég rumskaði þó kl 20 mín í 10 og fékk vægt taugaáfall – það er nefnilega mælst til þess að börn séu komin fyrir klukkan 9 á leikskólann. Úps… Þannig að ég rauk á fætur, dró barnið á fætur – klæddi það úr og í og rauk svo inn í eldhús til að græja nesti meðan barnið skreið undir mömmu sæng og sagði “ég er þreyttur, ég vil sofa meira, það er ekki kominn dagur”
Eftir smá þref tókst mér að sannfæra hann um að fara á fætur, það væri víst kominn dagur og allir væru farnir að sakna hans í leikskólanum – það sem setti punktinn yfir i-ið var loforð um kökusneið í morgunmat :-s En engu að síður tókst mér að græja hann (og mig svona nokkurnvegin) og koma honum út og í leikskólann á ca 30 mín, sem er að mínu mati nokkuð gott þar sem að samstarfviljinn hjá honum var ekki alveg með besta móti.

Svo fór ég í ikea og tiger og í linskuskoðun og svo fór ég heim til að ég myndi kannski hugsanlega hætta að eyða peningum. Þegar heim var komið þá fór ég í gegnum prjónadótið mitt og saumadótið mitt og endurraðaði svolítið og gekk svo frá hinu og þessu. Náði svo í Hrafnkel og við leiruðum og lituðum og horfðum svo (já eða hann horfði) á youtube  á meðan ég eldaði mat.

Núna verð ég bara að segja að ég er úrvinda svo að ég ætla að leyfa mér að horfa bara á eitthvað sniðugt, prjóna og jafnvel fá mér 1/2 rauðvínsglas (sem ég keypti í ikea)…

En að öðru… Núna erum við Þórður loksins farin að ræða eitthvað skiptingu á draslinu okkar, það eru reyndar bara nokkrir hlutir sem við erum nokkurnvegin búin að ákveða, ég mun fá rúmið, tölvuskjáinn (af borðtölvunni), góðu tölvuhátalarana og prentarann – en hann mun fá sjónvarpið (og meððí), stóru myndina í stofunni og sófasettið. Og það vekur upp spurninguna, hvað í ósköpunum á ég að gera við stofuna þegar bæði sófasettið og sjónvarpið verður horfið (núna er ég alls ekki að segja að ég vilji fá þessa hluti, er alveg viss um að þeir munu veita Þórði meiri ánægju en mér)? Ég er amk ekki alveg á því að fara að kaupa mér sófasett, amk ekki nýtt – spurning hvort að maður kíki á einhverja flóamarkaði eða eitthvað – en maður verður að geta boðið fólki uppá að setjast niður er það ekki? Svona ef ég geri ráð fyrir því að fá einhverja í heimsókn. Kannski maður saumi bara fullt af púðum og svo þegar fólk kemur þá segir maður bara “gjörðu svo vel, veldu þér púða og komdu þér vel fyrir á góflinu” hehe. Mig langar reyndar líka til að geta einhvernvegin boðið fólki uppá gistingu, en því væri hægt að redda með því að kaupa bedda í ikea eða vindsæng eða eitthvað.

En anyway það verður spennandi að sjá hvernig stofan verður þegar Þórður verður búinn að taka sitt – endar kannski bara þannig að Hrafnkell fái geggjað stórt leikherbergi

hvað á maður að segja eiginlega?

Nokkrum sinnum hefur mér dottið í hug að skrifa eitthvað hérna en ég hef alltaf hætt við. Síðan mamma, pabbi og Ragna fóru hefur líf mitt að mestu snúist um að læra fyrir próf og reyna svo að sjá hvernig ég sný í lífinu. Enn sem komið er hef ég voðalega lítið til að tala um annað en skólann (og ekki mikið áhugavert að gerast þar núna), Hrafnkel (sem er auðvitað alltaf jafn frábær) og skilnaðinn við Þórð. Satt best að segja langar mig meira til að skrifa um eitthvað annað – maður á víst ekki að segja hvað sem er á netinu og þar fyrir utan veit ég vel að fyrrverandi tengdamóðir mín les hérna reglulega og sumt á hún ekki að þurfa að lesa hérna.

Málið er að hingað til hafa samskiptin á milli mín og Dodda ekki verið einsog best hefði á kosið. Þau hafa ekkert verið hræðileg, hefðu alveg pottþétt getað verið verri, en engu að síður hafa verið fleiri misfellur en ég hefði viljað. Ég ætla ekki að fara út í nein smáatriði hérna.

Prófin hafa hingað til gengið vel, eitt próf eftir en ég efast um að það verði til vandræða – þó að ég átti mig ekki alveg á því hvernig er hægt að prófa úr nánast engu efni. En það kemur bara í ljós.

Hrafnkell hefur það líka mjög gott. Hann er duglegur að stækka og lita þessa dagana – gerir nánast ekkert annað en að lita alla daga, amk hérna heima við. Svo á milli höfum við haft það heldur náðugt og horft á þónokkrar nýjar prinsessuteiknimyndir og rætt saman um hitt og þetta. Mamman er kannski heldur knúsin við hann því að í dag sagði hann “Æi mamma, ekki elska mig alveg svona mikið”

Það er kannski ljótt að segja það en ég hlakka til að fá pabbahelgar og einhvern tíma til að eyða bara í sjálfa mig, þaes einhvern tíma sem er ekki á leikskólatíma – ég er svo mikil B manneskja að sá tími nýtist aldrei í neitt skemmtilegt. Þegar þar að kemur mun ég kannski fara að hafa eitthvað skemmtilegra að skrifa. Það er satt best að segja hundleiðinlegt að hafa aldrei neitt að segja nema eitthvað sem tengist Þórði – sérstaklega þar sem mig langar bara hreinlega ekkert til að tala endalaust um hann.

Ps. Ég veit ekki af hverju það stendur alltaf bara 1 comment við allar færslur hvort sem er 0 comment, 1 comment eða 50. Ég mun (kannski) kíkja á það einhverntíman – en ég nenni því ekki núna.

Gleðilegt nýtt ár!

Gleðilegt nýtt ár!

Núna er komið nýtt ár, mamma og pabbi fara aftur til síns heima á morgun – Ragna fer svo á miðvikudaginn og svo er próf á fimmtudaginn og ef Þórður stendur við sitt þá verður smá djamm á föstudaginn, svo er próf á þriðjudaginn (eftir viku) – þannig að það er nóg að gerast næstu daga. Svo kemur smá pása og svo er seinasta prófið 25. janúar.

Ég get ekki beðið eftir að þessi önn verður búin, já eða amk eftir að klára prófið sem verður á þriðjudaginn (eftir viku) því að þá fær maður smá tíma til að anda. Þá ætla ég líka að taka mig til og fara í gegnum mest allt draslið hérna og flokka Þórð í burtu – það er að segja föt og smáhluti, við erum víst ekki búin að skipta neinu öðru upp. En kannski verðum við komin eitthvað áleiðis með að gera það eftir hálfan mánuð – vonandi amk, ég vil nefnilega bara koma öllu á hreint.

Orðin 27 og alveg að koma nýtt ár

26 ára afmælisdagurinn minn var ekki skemmtilegur. Mest allur dagurinn fór í sjálfsvorkun yfir því að vera föst í einhverjum útnára án vina og fjölskyldu svo hjálpaði ekki til að kvöldmaturinn voru pylsur og eitthvað álíka rusl. Ég var sár og leið því að þó að 26 ára sé ekki merkilegt afmæli þá ætti afmælisdagurinn manns alltaf að vera sérstakur að einhverju leiti. 26 ára afmælisdagurinn minn var bara sérstaklega leiðinlegur.

27 ára afmælisdagurinn minn var rólegur en góður. Hrafnkell kom upp í til okkar Rögnu og horfði á teiknimyndir, heimtaði svo að ég bakaði köku þegar hann fattaði að það væri afmælið mitt. Ég sofnaði aftur og dreymdi langan og ruglingslegan draum þar sem að aðalatriðið var að Ragnar afi sagði að Hrafnkell yrði yfir 100 ára gamall. Svo fór mestur dagurinn í leti, ég fór í sturtu og dúllaði mér við að gera mig pínu fína meðan mamma og pabbi elduðu dýrindis lambahrygg, meðlæti og svo súkkulaðimús fyrir eftirmatinn. Ég fékk 2 pakka, annarsvegar dagbók frá Hrafnhildi og hinsvegar peysu frá mömmu og pabba. Ég eyddi smá hluta af deginum í að hugsa hvað það væri gaman ef maður hefði einhverja vini hjá sér til að djamma mér en ákvað svo að ég myndi bara djamma með þeim seinna.

Árið 2009 hefur verið skrítið. Það byrjaði með því að ég fór í 2 próf og fékk góðar einkunnir, svo tók við 4. og seinasta önnin í KTS. Sú önn var eiginlega ekkert nema vesen og leiðindi, samstarfið í hópnum mínum gékk ekki mjög vel (ég og önnur stelpa áttum ekki vel saman) og einnig var fyrirtækið sem við unnum með alveg hrikalega erfitt í samstarfi.

Við fórum til Íslands um páskana, sú ferð átti sína kosti og galla. Valdís og Tryggvi eignuðust “lítinn” strák, ég átti góðar stundir með vinum og fjölskyldu – en það voru líka neikvæð atriði (sem ég ætla ekkert að velta mér uppúr hérna).

Um sumarið útskrifaðist ég og það hefði sko getað verið frábær tími í mínu lífi ef að Doddi hefði ekki verið farinn til Noregs til að vinna svo að ég var ein og yfirgefin með Hrafnkel og hafði ekki tækifæri til að taka þátt í félagslífinu að neinni alvöru. Til þess að geta tekið þátt í sjálfri útskriftinni þurfti ég að standa í hellingsveseni við að koma Hrafnkeli í pössun – en það hafðist allt. Ég útskrifaðist og stuttu seinna fórum við Hrafnkell til Íslands. Á Íslandi áttum við góðan tíma í góðu veðri og með góðu fólki, við gerðum margt en þó var margt fleira sem við hefðum viljað gera.

Í haust var svo mikil óvissa þar sem að ég komst ekki strax inn í skólann minn, ég fékk ekki endanlegt svar um inngöngu fyrr en daginn sem skólinn byrjaði. Það var mikill léttir að komast inn í skólann, þar sem að það er meira en að segja það að fá vinnu einhverstaðar í danmörku þessa dagana. Gallinn við skólann er þó hvað hann er langt í burtu.

Skólinn gékk bara nokkuð vel framan af þrátt fyrir að námsefnið væri þurrt og já eiginlega frekar leiðinlegt. En síðan hefur bæði lífið og skólinn verið mjög erfitt síðan í miðjum nóvember. Þórður ákvað að fara frá mér og ég komst að því að ég er (mjög líklega) með pcos. Tíminn hefur farið í að halda haus, komast fram úr rúminu á morgnanna og rembast við að einbeita sér að skólanum til þess að eiga möguleika á að fá að taka próf í janúar. Ég er ennþá sár, reið og varla búin að átta mig á þessu. Það var þó ekki fyrr en mamma, pabba og Ragna voru komin til okkar og ég var búin að skila inn verkefninu sem að raunveruleikinn helltist yfir mig aftur. Jólin voru góð, einsgóð og þau gátu verið miðað við kringumstæður – en þau voru samt pínu erfið.

Þannig að í minningunni þá var árið 2009 bæði gott og vont, vondu punktarnir skyggja þó á góðu punktana. Mér finnst pínu einsog allt sem gat farið til fjandans hafi farið til fjandans.

Það tímabil sem tekur við núna verður örugglega erfitt en gefandi. Ég er sannfærð um að ég mun enda með meira en ég byrja með, ég er sannfærð um að ég mun vera hamingjusamari að ári en ég er núna. Ég er sannfærð um að árið 2010 verður mér betra en 2009. En fyrst þarf ég að komast í gegnum prófin og einnig að fá Þórð til að gera upp öll okkar mál, því fyrr sem við gerum þau upp því fyrr getum við haldið áfram með lífið. Þó að mér þyki vænt um hann, þó að ég óski honum alls hins besta í lífinu og þó að ég hafi einhverjar vonir um að við getum verið vinir í framtíðinni þá held ég að það væri best fyrir alla að koma öllum málum á hreint.

Í mínum huga er árið 2010 ár uppbyggingar og sjálfsþekkingar. Núna er tíminn til að kynnast sjálfum sér aftur og verða sterkari einstaklingur fyrir vikið.

og lífið heldur áfram

Það er komin vika og satt best að segja þá finnst mér ótrúlegt hversu vel mér líður – miðað við hvað ég var í miklu rusli á fimmtudag og föstudag. Kannski er ég bara í einhverri afneitun eða kannski er ég bara loksins að átta mig á því að þetta reddast, þetta verður bara allt í lagi. Ég vil reyndar líka þakka þessu það að ég hef reynt að vera jákvæð, amk meiri hluta dagsins, ég hef líka talað óendalega mikið við alla mína góðu vini – og er eiginlega komin með ógeð á vælinu í sjálfri mér hehe.

Núna, í fyrsta skiptið í töluvert langan tíma, finnst mér ég vera sjálf við stjórn í lífi mínu og það er góð tilfinning. Núna get ég tekist á við dagleg verkefni – enda kominn tími til hehe. Skólaverkefnin eru loksins farin að ganga eitthvað, ég er byrjuð að kaupa jólagjafir og bíð bara eftir að fá blekið mitt svo að ég geti sent jólakort. Svo er planið að taka aðeins í gegn hérna áður en fjölskyldan mín kemur en bakstur og konfekt gerð fær að bíða þar til þau koma. Ég er hvort eð er alin upp við að þetta er oft gert svona seinustu daga fyrir jól, þegar skólinn er kominn í frí.

Ég fór í “keilu” í gær, það er að segja við Anna ætluðum í keilu en svo fórum við bara og fengum okkur að borða og komumst ekki lengra vegna seddu og leti. En við borðuðum góðan mat og töluðum mikið saman og það var bara ljómandi gaman. Og svo ætla ég að fara út á föstudagskvöldið með Camillu, Önnu og vinafólki Önnu – sem er að koma að heimsækja hana yfir helgina – og það á eftir að verða ljómandi gaman, ég er búin að ákveða það

Doddi býr hérna ennþá, ég veit ekkert hvort að eitthvað er að gerast í þeim málum. Vonandi þó okkar allra vegna.

… einn dagur í einu

Ég hef ákveðið að ég vil hafa allt uppi á borðinu, ég ætla að blogga um það hvernig mér líður og hvernig mér gengur. Ég hef eytt of löngum tíma í að þykjast að allt sé í lagi, hef forðast að tala við vini mína og fjölskyldu þegar hlutirnir hafa verið erfiðir og ég nenni því ekki lengur. Það er ekki í eðli mínu að vera óheiðarleg, sumir myndu eiginlega frekar segja að ég væri óþægilega hreinskilin (brutally honest) og ég held hreinlega að það fari mér betur.

Þegar ég var lítil þá var ég alltaf að gera eitthvað af mér og þegar einhver kom að mér þá var ég ævinlega búin að upplýsa þann hinn sama um allt sem ég hafði gert áður en nokkur hafði grunað mig um eitt eða neitt.

En já, til að koma í veg fyrir misskilning, ég fór til læknis í gær til að fá niðurstöður úr blóðprufum. Málið er ekki að ég hafi haldið að ég væri ólétt heldur var ég hjá lækninum vegna annarra vandræða. Niðurstöðurnar úr blóðprufunum sýndu að ég er með töluvert of mikið magn af testósteróni í líkamanum og það bendir til þess að ég sé með PCOS eða fjölblöðrueggjastokka heilkenni. Til þess að fá staðfestingu á þessari greiningu þarf ég að fara til kvennsjúkdómalæknis, sem mun sennilega spyrja mig fjölda spurninga um hitt og þetta sem og gera ómskoðun á eggjastokkunum mínum. Þar sem að þetta er heilkenni þá er þetta ekki læknanlegt en það er hægt að halda þessu niðri með bæði lyfjum og því að koma sér í form (haha er það ekki hvort eð er svarið við öllu þegar of feitir fara til læknis?).

Ég hef fengið ótal margar kveðjur  frá óendanlega mörgu fólki og það virðast allir boðnir og búnir til að gera hvað sem er til að láta mér líða betur. Það er ótrúlegt hvað það er gott að finna svona mikinn stuðning, finna það hvað maður er rosalega heppinn að eiga svona gott fólk útum allt. Það hjálpar mikið, þá er maður ekki jafn mikið einn eitthvað.

Mér líður miklu betur í dag en í gær og betur í gær en í fyrradag og á morgun ætla ég að dýfa mér í lærdóm – guð veit að þörf er á. Það hjálpar líka að ég náði að sofa vel í nótt (þrátt fyrir pirrandi draumfarir) og svo náði ég að borða svolítið í dag.

Ég er byrjuð að móta með mér skoðanir á því hvað ég ætla að gera næst því að núna get ég virkilega gert það sem ég vil gera og þarf bara að sjá til þess að Hrafnkell passi inní þá mynd og satt best að segja þá er pínu notalegt að hugsa bara um eigins rassgat til tilbreytingar. Það er alveg kominn tími til að vera svolítið sjálfselskur held ég.

Já og auðvitað eitt það mikilvægasta! Mamma, pabbi og Ragna ætla að vera svo yndisleg að koma til okkar Hrafnkels 20. desember og vera með okkur yfir jólin og áramótin Ég er strax farin að hlakka til

…og einsog Helga María sagði: heitustu mömmurnar eru einstæðar…

Eftir endann á einum kafla leynist upphafið á þeim næsta

Í fyrradag tjáði Þórður mér það, eftir að ég hafði lifað í óvissu í nokkrar vikur, að hann teldi ekki grundvöll til að reyna áfram að vera í þessu sambandi. Hann sagði mér að þetta væri búið.

Eins sárt og var að heyra þessi orð þá voru dagarnir á undan búnir að vera óendanlega sárir líka, of fátt hafði verið sagt og ég hafði beðið í nánast fullkominni óvissu um framtíðina, og að vissu leyti var bara gott að fá loksins að vita hvar ég stend. En þetta er samt bæði erfitt og sárt, ég syrgi sambandið sem ég hélt að ég ætti, ég syrgi framtíðina sem ég hafði stefnt að og mér líður illa í óvissunni sem umlykur næstu daga.

Við skiljum ekki í illu, enda græðum við ekkert á því. Ég er sár og reið og hrædd en ég óska Þórði bara alls hins besta. Hann mun flytja út, um leið og hann finnur sér einhvern stað til að vera á. Þangað til verður hann hér og við verðum að reyna að púsla saman lífinu þannig að allt gangi þokkalega smurt í kringum Hrafnkel. Við erum ekki búin að segja Hrafnkeli ennþá, veit ekki alveg hvenær við komum okkur í það, hann er á erfiðum aldri. Hann skilur svo margt en svo lítið, og hann spyr óhikað ef hann hefur spurningar.

En núna er upphafið af nýju tímabili og ég hvorki sé eftir kaflanum sem var að ljúka né óska þess að hann haldi áfram. Þeim sem hafa spurt hef ég sagt að það þurfi eitthvað stórfenglegt að gerast til þess að við byrjum saman aftur, það er of mikið sem er enn ósagt og það litla sem var sagt særir alveg nóg. En ég ætla aldrei að segja aldrei. Við erum bæði á markaðnum núna, við munum alltaf þurfa að hafa samskipti – þetta er ekkert klippt og skorið – og hver veit hvað gerist í framtíðinni, en ég held þó að hvorugt okkar muni fara og leita að hinu aftur.

Það sem ég hef áttað mig á, seinustu daga, er að ég á óendanlega góða vini og fólk sem ég vissi ekki að væru vinir mínir hafa svo sannarlega sannað gildi sitt. Ég er líka ekki jafn “hræðilega gömul” og mér var farið að finnst einhvernvegin, þegar systur mínar voru 26 (uss, ég er enn bara 26) þá fannst mér þær ekki nærri jafn fullorðnar og mér hefur fundist ég vera undanfarnar vikur eða mánuði. Og ég er búin að vera í þessum fullorðinsleik meira og minna síðan ég byrjaði með Þórði. Núna er kominn tími til að lifa aðeins, gera það sem ég vill, einsog ég vill, þegar ég vill. Núna get ég farið í river rafting án þess að hafa samviskubit yfir því að hann hafi ekki farið, núna get ég farið í bíó án þess að spá í því hvort að honum langaði að sjá þessa mynd osfr.

En þetta þýðir líka að ég mun búa ein með Hrafnkeli og það er svolítið scary. Því að þó ég hafi alltaf kunnað að meta einveruna þá hef ég líka þörf fyrir fullorðinssamkipti. Einnig finn ég að núna hef ég rosalega þörf til að tala um þetta, tala um þetta og allt annað. Og þá eru miðlar einsog facebook og msn ómetanlegir. Ég get pikkað gegnum tárin.

En núna þarf ég að græja mig og fara til læknis. Fara í læknisheimsókn sem ég hef beðið eftir lengi en er líka mjög scary og ég get ekki ákveðið hvort er hræðilegra ef að læknirinn segir já eða nei. Einhvernvegin er ég hrædd við allar niðurstöður. En meira um það seinna.

Hugmyndaleysi – eiginlega algert neyðarástand

Það ríkir hálfgert neyðarástand á heimilinu. Ég er eiginlega algerlega komin með fullkominn eldunarleiða. Ég nenni ekki að elda mat, ég nenni ekki að undirbúa mat, ég nenni ekki að ákveða mat, ég nenni eiginlega bara engu sem viðkemur mat. Þetta er orðið svo slæmt að ég nenni varla að baka heldur.

Hvað á maður að gera þegar svona ástand ríkir? Einnig langar mig ekkert sérstaklega í mat, ég borða því að maður þarf að borða og útaf því að það er skemmtilegra að borða en að vera svangur.

Gefiði mér hugmyndir af einföldum, góðum kvöldmataruppskriftum. Það er ekki í boði að hafa bara snarl í kvöldmatinn þar sem að við lifum öll 3 á snarli fyrri part dagsins.

Þar fyrir utan þá dreymdi mig að Valdísi og pabba var svo illa við jólaóskalistann minn, þeim fannst það svo mikil frekja í mér að vilja fá knitpro prjónasett. Einsog ég bennti þeim á í nótt þá er þetta svo sniðugt sett því að maður getur tengt saman tvær 120cm snúrur og prjónað stærsta teppi í heimi og þar fyrir utan þá ÞARF ekki að gefa mér það sem er á listanum, þetta eru bara hugmyndir.

allir saman nú, einn – tveir – þrír…

Jæja það fer að líða að því að við skreppum í ofurverslunarferð til úgglanda (Malmö hehe) svo að það er ekki seinna vænna fyrir ykkur að byrja að spá í óskalistanum fyrir jólin. Núna, þessi jólin, er planið að vera svolítið hagsýnn og fara til ódýrari landa í verslunarleiðangur. Þungir og stórir hlutir eru ekki jafn vinsælir og litlir og léttir hlutir – en þó er allt tekið til greina.

Annað í fréttum er að þar sem að syninum var bannað að segja fullorðinsorðin (andskotans, helvítis, fjandans ofl í þeim dúr) að þá fáum við ekki heldur að segja fullorðinsorðin. Hann er líka gáttaður yfir því hvað okkur (sérstaklega mömmunni) gengur illa að muna það að maður má ekki segja þessi orð. Þar sem að við höfum verið agalega léleg í trúarlegu uppeldi sonarins er þó erfitt að útskýra fyrir honum af hvað þessi orð þýða og af hverju þau eru ljót. Æði oft er maður skammaður fyrir að segja eitthvað allt annað vegna þess að einræðisherranum misheyrist oft þegar hann er 75% á kafi í einhverjum leik en aðeins 25% að fylgjast með orðalagi foreldra sinna. Ég held að eina skiptið sem ég komst upp með að blóta all hressilega var í gær þegar ég brenndi mig við að taka franskar út úr ofninum, missti plötuna í kjölfarið og það flugu franskar útum allt (og auðvitað voru töluverð læti í þokkabót), ég er sannfærð að í gegnum sársaukann tvinnaði ég saman nokkur misfalleg orð. Sem betur fer var bruninn ekki alvarlegur og rosalega fljótur að jafna sig (þumall).

Annað markvert í fréttum er að það “snjóaði” fyrsta snjónum hérna í gær. Kom eitthvað hallærislegt fjúk, mini snjókorn, sem að bráðnuðu áður en þau komu við jörð. Hrafnkell var yfir sig hamingjusamur yfir þessu – sennilega eini Kaupmannahafnarbúinn sem var svona kátur reyndar.

Annars gerist ekki margt. Við hóstum hérna í kór, sjúgum upp í nef og snýtum okkur – mjög geðsleg fjölskyldan. Hrafnkell er þó ekkert slappur (og í raun minnst kvefaður) og ég vil meina að Doddi hafi það ekki jafn skítt og ég… Spurning hvort að hann sé sammála. Næturnar eru jafn yndislegar, ég skríð yfirleitt frekar snemma upp í rúm, svo þegar Doddi kemur þá getur hann annað hvort ekki sofnað útaf hrotunum í mér eða hóstanum í sér. Sjálf vakna ég óteljandi oft á nóttu, geri ráð fyrir að hroturnar í mér eða hósti sé orsökin.

Einsog Rögnu þá hefur mig dreymt ýmislegt undanfarið, man minnst af því nákvæmlega núna en oftast þegar ég vakna þá á ég eitthvað eftir “óklárað”. Eitt sem ég man þó er að um daginn þá þurfti ég að prjóna brúðarkjól, það var mikið stress og ég var sko ekki ein að prjóna kjólinn – en ég var þó yfir verkinu. Hinar prjónakonurnar voru alveg glataðar og nánast engin hjálp í þeim. Þar að auki vorum við ekki með neina uppskrift og við byrjuðum á faldinum – ég var alveg viss um að það væru mistök. Anyway það gekk illa að prjóna þennan kjól.

En nóg komið af blaðri

Stuttur draumur

Á þessum örfáu dögum, frá því að við sáum frammá að það væri kannski raunhæft að koma til Íslands um jólin, hefur verðið á farmiðum rokið upp úr öllu valdi. Það er því eiginlega algerlega útséð um það að við komum ekki til Íslands um jólin. Það er ömurlegt að þurfa að taka þessa ákvörðun en það er ekki fyrirgefanlegt að borga amk 10.000 kr á dag fyrir þessa örfáu daga sem við myndum vera á Íslandi.

Við verðum því bara hérna í Solbakken