this too shall pass…?
Gærdagurinn var ekki alveg yndislegur. Tíminn sem átti að vera fyrir hádegi hafði allt í einu verið færður og settur eftir hádegi – sem er mun óhenntugra fyrir mig en jæja ég fór í skólann.
Kennarinn virðist vera algert fífl, ég get eiginlega ekki orðað það öðruvísi. Hann er sannfærður um að hann viti best og það skiptir engu hvaða rök eru færð á móti hann hlustar ekki. Hann td. hélt því fram að 4 ára börn gætu ekki lært að fara vel með dót, það væri í eðli þeirra að henda öllu til og frá, labba á því osfr. Ég hélt því fram að það væri kjaftæði og ef að 4 ára börn höguðu sér svoleiðis þá væri það foreldra-/uppeldisvandamál og ekkert annað. Anyway þá er náttúrulega æðislegt að byrja önnina á því að rífast við kennarafíflið – en svo leið tíminn og hann talaði og talaði og talaði og svo af rælni kíkti ég á úrið mitt….
Málið er að til að komast heim nógu snemma til að sækja Hrafnkel áður en leikskólinn lokar þá þarf ég að leggja af stað úr skólanum í seinasta lagi nákvæmlega þegar tíminn á að vera búinn - kl 15:45. Þegar ég leit á klukkuna var hún nákvæmlega 16:00 svo að ég greip saman dótið mitt (eða svona stærstan hlutann af því) og hljóp (bókstaflega) út að strætóstöð.
Þar tók við að bíða eftir strætó, sem var seinn – ekki mjög seinn en nógu seinn til að stressa mig enn meira. Svo þegar strætóinn stoppið við lestarstöðina hljóp ég að réttum lestarpalli – og þurfti þar að bíða eftir lestinni.
Svo í lestinni hringdi ég í leikskólann til að segja þeim að ég væri að koma eins hratt og ég gæti. Þegar ég kom svo (hlaupandi frá lestarstöðinni) í leikskólann þá var klukkan 3 mín í 5 (leikskólinn lokar kl 5) .
Í dag var ég viss um að dagurinn yrði betri en í gær. Ég fann líka þetta fallega bréf í póstkassanum um að ég fengi þrátt fyrir allt aukabarnabæturnar borgaðar í næstu viku – jey! Ég ætlaði að fara á bílnum í skólann því að ég er ekki með neinn pening (bókstaflega) á mér til að borga í lestarnar en þegar ég kom að bílnum þá hafði einhver lagt brjálæðislega nálægt bílnum og þar sem að það er snjór þá þurfti ég að hjakka út úr stæðinu. Ég gat ekki reynt að hjakka neitt með þennan bíl alveg upp við minn.
Svo að ég ákvað að fara bara inn aftur, segja fokkit með skólann í dag og fjandinn hafi það á morgun verður góður dagur 
5 Comments
Other Links to this Post
RSS feed for comments on this post. TrackBack URI
By Dísa, February 4, 2010 @ 18:03
stundum þarf maður bara að segja fokkit. Morgundagurinn verður betri, hef enga trú á öðru.
By ella, February 5, 2010 @ 00:42
Í hvurnig námi ert þú??
By Edda Rós, February 5, 2010 @ 13:30
Ég er að læra veftækni
Sem hefur reyndar ekkert að gera með vefstóla heldur meira að gera með veraldarvefinn 
Þetta heitir web development á ensku
By ella, February 5, 2010 @ 17:51
Þetta hélt ég. Ég var að brjóta heilann um hvers vegna gaurinn var að fræða ykkur um hvernig börn “eru”?
By Edda Rós, February 5, 2010 @ 18:30
Já þetta kom víst út frá umræðu um vöruhönnun fyrir börn og ég vildi halda því fram að það væri hægt að leyfa 4 ára börnum að umgangast tæki sem væru ekki högg, vatns og ég-veit-ekki-hvað varin. Enda get ég td. alveg leyft syni mínum að vera í tölvunni minni án þess að ég þurfi að hafa miklar áhyggjur – en ég leyfi honum það ekki endalaust útaf því einfaldlega að hann er barn og á ekki alltaf að vera í tölvunni.